İlk Gözağrım

İLK GÖZ AĞRIM

Kırgınlıklar depreşiyor içimde,

Düşündükçe yaşadıklarımı...

Yarınımdan korkum yok,

Lakin...

Yokluğun ağır geliyor ruhuma...

Senden sonra da yaşadım,

Sevdim, değer de verdim,

Umut bağladım birilerine Uğurum 

Aşk değildi ama o bendeki duygular

Sadece bir alışkanlıktı inan;

Hayata tutunabilmek için...

Yıllar geçti üzerinden gidişinin,

Gün gün artıyor sana özlemi,

Sensiz kanayan yüreğimin...

Sensizliğin çaresizliğinde,

Teselliyi bulacağım diye

O birilerinde,

Hep canımı yaktılar be, ilk göz ağrım,

Her çırpınışımda...

Hep canımı yaktılar, aşka merhabam...

Ne büyük pişmanlığım var, bilsen;

Sana sevdamı anlatamamış olmamın...

Ne büyük pişmanlığım var, bilsen...

Anlatamamış olmamın, 

Kalbinden, kalbime akan o sızıyı...

Sende öğrendim ben sevmeyi,

Sende öğrendim Uğurum, 

Aşkı...

Sızıyı...

Acıyı...

Canımın yanmasını...

Sende öğrendim...

En çok senin için ağladım sevdiceğim;

Yokluğuna, özlemine...

Çaresizliğime...

Lakin...

Sevmek bir mutluluktu seni, ilk göz ağrım...

Mutluluktu inan seni tanımak

Tanımak aşkı sende...

Aşkı seninle tanımlamak...

Tamamlanmadıysam da seninle o aşkta.

Ne olduysa senden sonra oldu...

Yıllar geçtiyse de üzerinden,

Hâlâ darmadağın ruhum,

Hâlâ kanıyor yüreğim...

Gülmeyi unuttu gözlerim...

Yıllar, yıllar sonra Uğurum,

Çıktıysa da karşıma birisi...

Yaşattıysa da bana,

Sende yaşadığım o sızıyı 

Sende hissettiğim o duyguyu....

Anlattıysam da ona aşkı, sevgiyi...

O da kırdı gitti be birtanem...

O da kırdı...

Şu yaralı kalbimi...

Anladım ki;

Aşk, bende yalnızca bir yara,

Derin bir acı...

Dinmeyen bir sızı,

Her günümün, her saatimin içinde...

Seninle başlamış, sensiz yaşanmış...

Seninle başlamış, sensiz yaşanacak...

Özlüyorum seni canımın içi,

Özlüyorum seni Uğurum...

Kimbilir,

Belki de hayat dediğimiz şey

Birbirimize bıraktığımız izlerden ibaret...

Belki insan,

Bir gün bu dünyadan geçip giderken

Ağlasa da için için sevilemediğine...

Ardında bıraktığı sevgi kadar yaşar...

Ve ben seni,

Yılların silemediği bir hatıra değil,

Yüreğimin öğrettiği ilk sevda olarak taşıyorum.

Ne zaman aklıma düşsen

Bir yanım sızlıyor,

Bir yanım seni yeniden seviyor...

Bilirim;

Bu dünya hepimize emanet,

Ömür dediğimiz de...

Bir gün tamamlanacak bir yol...

Lakin ben,

O gün gelene kadar

Ruhum bedenimden ayrılıp,

Bedenim teneşirde yatana kadar,

İçimde senden kalan sevdayla,

Hayata tutunmaya devam edeceğim...

Çünkü sen bana

Sevmeyi öğrettin Uğurum...

Aşkı öğrettin...

Özlemeyi, beklemeyi,

Kırılsam da yine de sevebilmeyi...

Ve belki de

Bir insandan geriye kalan tek gerçek

Kaç yıl yaşadığı değil;

Kaç yürekte sevgisini bıraktığıdır.

Sen Uğurum,

Benim ilk göz ağrım,

Benim aşka merhabam,

Benim her dem kanayan yaram...

Yıllar geçse de

Adın, içimde susturamadığım,

Ömrümün her deminde haykırdığım 

Bir sevdanın adı olarak kalacak...

Sen ben de ilktin...

Ve ben anladım ki yürek sızım

Hükmü vermiş yüce Mevlam

Sen ben de sonsun, sonsuzsun...