Sol Cebine Sakla Beni

Sen, çocukluğumdan kalan en derin yara izisin;

kabuğunu soymaya kıyamadığım ama durmadan sızlayan,

diz kapaklarımın kuytusunda sakladığım,

sokağa her adım atışımda içten içe kanayan

Seni sevmek;

düşe kalka büyümekmiş meğer, anlasana...

Dağılıyor cam misketlerim saçlarının arasına,

ve usulca yuvarlanıyor kalbimin yokuşlarından

İlkokul fişlerinden kalma nahif bir heceleme bu:

Uzun cümleler kurmaya ne hacet?

İki harf bile yan yana gelse,

"Al, beni de kat kendi yanına"

Göğsünün sol cebine sakla beni

Tek vatanım, kalp çarpıntılarının arası;

iki vuruşluk zaman,

kısacık bir nefes molası.

Islak sokakların kokusu gibisin;

yağmur dinse de hep burnumda tüten.

Siyah önlüğümün cebinde unuttuğum masumiyet,

camdaki buğuda yavaşça ıslanan silüetin.

Şimdi kapat gözlerini

ve sadece dinle;

çocukluk yaram,

bir türlü kabuk bağlamayanım

Gazoz kapaklarından taçlar yapardım sana,

şimdi göğün yıldızlarını toplasam nafile

Senin karanlığın öylesine aydınlık ki içimde;

güneş, sırf bu utançtan

her akşam gözlerimde batıyor işte

Hiçbir yara bandı kâr etmiyor artık bu sızıya

Çünkü ben seni,

iki kelimenin arasına sıkışmış

bir sonsuzlukla sevdim