Vakarla Geçip Gitmek Furkan Suresi 72 Ayet

 Bismillâhirrahmânirrahîm.

Bazen insanın imtihanı, söylediği sözde değil; neyin içine girmemeyi seçtiğinde ortaya çıkar. 

Furkan Suresi’nde Rabbimiz, “Rahmân’ın kulları”nı anlatırken şöyle buyuruyor: “Onlar, yalan şahitlik etmezler; boş ve yararsız şeylerle karşılaştıklarında (veya yanlarından geçtiklerinde) vakarla geçip giderler.” (Furkan, 72)

Ne kadar kısa bir ayet...

Ama insanın günlük hayatına baktığında ne kadar büyük bir alanı kaplıyor. “Yalan şahitlik etmezler.” 

• Hakikatin eğilip büküldüğü yerde, sırf birilerine yaranmak için yalana ortak olmamak...
• Bir haksızlığı görüp susarak onu onaylamamak...
• Doğru olmadığını bildiğimiz bir sözü, bize fayda sağlıyor diye savunmamak...

Bazen insanın söylemediği bir yalan kadar, şahit olduğu yalana verdiği sessiz destek de önemlidir.

Sonra ayetin ikinci kısmı geliyor: “Boş ve yararsız şeylerle karşılaştıklarında vakarla geçip giderler.”

Burada çok güzel bir ölçü var:

• Her gördüğüne cevap vermek zorunda değilsin.
• Her tartışmaya girmek zorunda değilsin.
• Her söze yetişmek, her iddiayı çürütmek zorunda değilsin.

Bazen en doğru cevap, vakarla geçip gitmektir.

Çünkü insan her tartışmaya girdiğinde hakikati savunmuş olmaz. Bazen sadece kendi huzurunu, vaktini ve kalbini tüketir. Bugün toplumda bunun ne kadar önemli olduğunu hepimiz görüyoruz.

• Bir söz...
• Bir yorum...
• Bir paylaşım...
• Bir tartışma...

İnsan farkına bile varmadan kendisini saatlerce süren boş bir kavganın hatta gerişi mümkün olmayacak bir durumun içinde bulabiliyor. Allah korusun...

Sonra kalbi yoruluyor, zihni kirleniyor, öfkesi büyüyor; bir başka ben oluyor insan...

Kur’an ise bize başka bir ahlak öğretiyor: 

• Gördüğün her gürültünün içine girme.
• Her seviyesizliğe kendi seviyeni düşürerek cevap verme.
• Her boş söz, senin sözün olmak zorunda değil.

Ama burada ince bir çizgi var. Vakar, duyarsızlık değildir. Haksızlık karşısında susmak başka, boş bir tartışmaya girmemek başkadır.

• Hak gerektiğinde söylenir, mazlum gerektiğinde savunulur.
• Yalan gerektiğinde reddedilir,

Fakat insan bunu yaparken nefsinin öfkesine teslim olmak zorunda değildir.

İşte ayetin öğrettiği asıl incelik belki de burada: Hakikati savunurken bile vakarını kaybetmemek.

Şimdi aynayı kendimize çevirelim. 

• Gün içinde kaç tane gereksiz tartışmaya giriyoruz?
• Kaç söze cevap vermesek daha iyi olacağını bildiğimiz hâlde kendimizi tutamıyoruz?
• Kaç defa haklı çıkmayı, huzurlu kalmaya tercih ediyoruz?
• Kaç defa karşımızdaki insanın seviyesine inip sonra da bunu “hakikati savunmak” zannediyoruz?

Belki de bugün kendimize şu soruyu sormalıyız: Her savaşa girmek zorunda mıyım?

Belki bazı şeyleri düzeltmek bizim görevimizdir. Ama bazı şeylerin yanından vakarla geçip gitmek de bir kulluk ahlakıdır.

• İnsanın zamanı sınırlı.
• Dikkati sınırlı.
• Kalbi sınırlı.

Bunları her boş tartışmaya harcamak yerine hakikate, iyiliğe, ailesine, ibadetine, kendisini geliştirmeye ve yoluna devam edecek bilgi ve birikime ayırmak da bir tercihtir.

Rahmân’ın kulları, sadece ne söyledikleriyle değil, nelere cevap vermeyip yollarına devam ettikleriyle de kendilerini belli ederler.

Ya Rabbim!

Boş sözlerin, gereksiz tartışmaların ve nefsimizi besleyen gürültülerin içine çekilmekten bizleri koru. Hak karşısında susmayan; fakat hakkı savunurken de öfkesine ve nefsine yenilmeyen bir vakar nasip eyle.

Bize nerede konuşacağımızı, nerede susacağımızı ve nereden vakar ile geçip gideceğimizi öğret. Kalbimizi boş gürültülerden koru; vaktimizi ve dikkatimizi Senin rızana yönelt.

Âmin.

Allah’a emanet olun.