Çık Gel

ÇIK GEL

Uzak diyarlardan görünür yüzün,

Ahir ömrüm ziyan olmadan çık gel!

Geceleri çöker bağrıma hüzün,

Ömrümün miadı dolmadan çık gel.

Saçın teli esti dün yastığıma,

Rüzgârın koynunda döndü düğüme,

Saklamadım diye pismanligima,

Gönlümün miadı dolmadan çık gel.

Sevdam alabora,kalbim batıyor,

Bak durdu duracak,zorla atıyor,

Ölümün saati sanki ötüyor,

Kalbimin miadı dolmadan çık gel.

Taştan kafeslerden uçmadan çık gel,

Kırık kanatlarıma değmeden bir yel,

Sağım tevekkülde, sabırsızken sol;

Sabrımın miadı dolmadan çık gel.

Hüsranlar peşimde,hüzün kol gezer!

Çekerler tetiği ıskalar geçer! 

Sana sakladığım bir görmelik fer;

Gözümde miadı dolmadan çık gel.

Havva Kaya 

Başakşehir/İstanbul