Biraz Daha Kalsın Dünya

Akşamı hemen bitirmeyelim,

masanın üzerinde yarım kalmış bir ekmek, bardakta dudak izi, pencerenin önünde unutulmuş bir gömlek var.

Bir evin ışığı hâlâ yanıyor, belli ki içeride biri bir başkasının sesini hatırlıyor.

İnsan böyle zamanlarda ölmemeli, çünkü bazı vedalar daha söylenmedi, bazı sarılmaların kolları henüz birbirine ulaşmadı.

Biraz daha kalsın dünya, yıkılmasın

Bir çocuğun cebinde yarın göstereceği küçük bir taş var, bir kadın saçlarını tararken geçmişinden birini çıkarıyor aynadan, bir adam yıllardır söyleyemediği tek bir kelimeyi ağzında taşıyor.

Bırak taşısın.

Her şeyin bir sonu varsa bile insan hemen varmasın oraya, biraz daha yürüsün kendi içinden geçen o uzun sokağı.

Çünkü hayat büyük şeylerle tutmuyor bizi kendine, bazen bir çorbanın buharıyla, bazen eski bir ceketin kokusuyla, bazen de gece yarısı sebepsizce uyanıp yanında birinin nefes aldığını bilmekle.

Öyleyse son, biraz daha uzakta dursun.

Ben daha dünün kırığını bugünün avucunda ısıtacağım, daha bir dostun kapısını çalacağım, daha hiç tanımadığım birine iyi akşamlar diyeceğim.

Daha yaşayacak kadar iyi bir insanım hâlâ.

Bırak ölüm kendi saatine baksın, benim saatimde henüz birinin kalbi çalışıyor.