Edebiyat Evi Dedelerinin Sivas Macerası 11

Arızalı araba hâlâ yol kenarında duruyordu.Nuri Hoca kapıyı açtı.Ön koltuk...Torpido...Koltuk altı...Hiçbir yerde cüzdan yoktu.Sonra Türkmenoğlu arka koltuğun altına baktı.

— Burada bir şey var!

Herkes heyecanlandı.Türkmenoğlu elini uzattı.Çıkardığı şey...Bir bisküvi paketi oldu.

Nuri Hoca:

— O Mehmet Fikret'in.

Baki:

— Aç mı?

Türkmenoğlu:

— Hayır.

Nuri Hoca:

— Dokunmayın.

— Neden?

— O onun acil durum bisküvisi.

Baki:

— İnsan bisküviyi niye acil durum için saklar?

Nuri Hoca:

— Mehmet Fikret için bu normal.

Bu sırada Mehmet Fikret, Sami Hoca ve Erdoğan lokantanın önünde bekliyordu.

Mehmet Fikret:

— Ben artık dayanamayacağım.Yav biz ne akla hizmet ettik de paralarımızı Sivas'ta arabada bıraktık. Hep bu Nuri Hoca'ya uyduk. Adam ben size burada elinizi cebinize sokturmam deyince gayri ihtiyari paramız yollarda düşüp kaybolmasın diye arabaya bıraktık.Şimdi de şu başımıza gelenlere bak.

Sami Hoca:

— Ben de çok acıktım arkadaş.Benim öyle tedbirsiz işim olmazdı ama sizin aklınıza uydum.

Erdoğan:

— Ne oldu?Ne konuşuz duruyorsunuz yav?

— Açız.Açız aç.. Para yok ,pul yok. Kaldık ortalıkda.

— Ben de.

Mehmet Fikret:

— O zaman içeri girelim.

Sami Hoca:

— Para yok.

Mehmet Fikret:

— Erdoğan'da vardır.

Erdoğan cebini yokladı.

Bir...

İki...

Üç...

Ceplerini çevirdi.

Bir bozuk para çıktı.

Mehmet Fikret:

— Ne kadar?

— Ellibeş lira.

Sami Hoca:

— Üç kişiyiz.

Mehmet Fikret:

— Ellibeş liraya ne alabiliriz?

Erdoğan:

— Birer çay.

Sami Hoca:

— Onu da bölüşürüz.

Üçü lokantanın önündeki masaya oturdu.

Garson geldi.

— Buyurun.

Mehmet Fikret:

— Üç çay.

Garson:

— Yemek?

Üçü aynı anda:"Yemek istiyoruz ama paramız yok. Paraları arabanın içinde unutmuşuz.Garson bir an şaşırdı.Sonra gülmeye başladı.

— Siz nereden geldiniz yav? Uzaydan mı indiniz?

Sami Hoca:

— Uzun hikâye.

Garson:

— Belli.

Tam o sırada Nuri Hoca'nın telefonu çaldı.Baki arıyordu.

— Bulduk!

Nuri Hoca:

— Nerede?

— Arabanın altında.

— Nasıl yani?

— Çeşmede değilmiş. Arabanın yanında düşmüş.

Nuri Hoca derin bir nefes aldı.

— Şükür!

Türkmenoğlu:

— Ama bir sorun var.

— Ne?

— Cüzdanın içindeki para yok.

Nuri Hoca'nın yüzü düştü.

— Ne?

Herkes cüzdana baktı.Kimlik vardı.Kartlar vardı.Ama para yoktu.

Nuri Hoca:

— Parayı ben başka yere koymuş olabilirim.

Baki:

— Emin misin?

Nuri Hoca:

— Hayır.

Tam o sırada köylü genç:

— Hocam, cebinizi kontrol edin.

Nuri Hoca elini ceketinin diğer cebine attı.Bir anda gözleri büyüdü.

— Burada!

Baki:

— Ne var?

Nuri Hoca cebinden parayı çıkardı.

— Para da buradaymış!

Bir süre herkes birbirine baktı.Sonra Türkmenoğlu:

— Hocam...

— Efendim?

— Sen cüzdanı değil, bizi kaybettin.

Herkes kahkahaya boğuldu.Nihayet altı kafadar tekrar lokantada buluştu.

Mehmet Fikret ayağa kalkıp:

— Nuri Hoca!

— Efendim?

— Bir daha cüzdanını kaybedersen beni kaybedersin bilmiş ol..

— Neden?

— Çünkü senin peşinden yürümekten ayağım ağrıdı.Acımızdan da öldük yav.

Sami Hoca:

— Ben de aynı fikirdeyim.

Nuri Hoca:

— Tamam, tamam.

Garson masaya yemekleri getirmeye başladı.Çorba...Pilav...Et...Salata...Sıcak ekmek...Altı arkadaşın gözleri parladı.

Mehmet Fikret:

— İşte hayat!

Baki:

— Yavaş ye.

— Niye?

— Dün gece de aynı şeyi yaptın.

— Dün gece başka, bugün başka.

İpçi Erdoğan:

— Ben iki porsiyon istiyorum.

Sami Hoca:

— İki porsiyon mu?

— Evet.

Mehmet Fikret:

— Bana da iki.

Türkmenoğlu:

— Bana da.

Nuri Hoca:

— Siz açlıktan mı ölüyordunuz?

Mehmet Fikret:

— Biz bugün çok şey yaşadık.

Baki:

— Evet.

— O yüzden yemek hakkımız.
Yemekten sonra nihayet beklenen an geldi.

Altı kafadar Ulu Camii'ye doğru yürüdü.

Bu kez kimse şikâyet etmiyordu.

Herkes yorgundu ama mutluydu.

Devam Edecek