Bir Kahve İçtik Kafede Vukuat Çıktı

Bir kafede tek başımıza oturup Türk kahvesi içmeye çalışmak, bu ülkede sadece kahve içmek değildir. Yanında ücretsiz olarak toplumun merakı, bakışları ve hakkınızda yapılan üç beş psikolojik analiz de gelebilir.😂

Kadın olalım, erkek olalım fark etmez. Bu toplumun kolektif bilinci tek tabanca takılan birini gördüğü an aynı alarmı çalar:

“Normal biri olsa tek başına oturmazdı.” 😂

Mekâna girdiğimiz o ilk anı düşünün.

Garsonun yanımıza gelip “Kaç kişiyiz?” diye sorması bile bir aşağılamadır aslında.

Tek misiniz?

Yok kardeşim, arkamda meleklerim var ama onlar sadece filtre kahve kokluyor. 😂

Evet, tekiz!

Garsonun yüzündeki o samimi esnaf gülümsemesi, anında acil servis doktorunun “Hastayı kaybettik” ciddiyetine bürünür.

Alt tarafı bir kahve içip gideceğim, bana organ nakli sırası bekleyen yetim muamelesi yapma gözünü seveyim. 😂

Gözleriyle kafenin ortalarındaki boş bir masayı işaret eder. Sanki tek başına oturmamız yetmezmiş gibi, bir de bizi herkesin görebileceği yere almıştır.

Masaya oturup montumuzu çıkarırız ve kafedeki dedektiflik faaliyete geçer.

Yan masadaki çiftin konuşması aniden bıçak gibi kesilir.

Kadın, sevgilisinin kolunu çaktırmadan sıkar ve kafasıyla bizi işaret eder.

Dudak hareketlerinden okuyabilirsiniz:

“Aşkım baksana şuna, kesin sevgilisi aldattı bunu. Gözleri de dolmuş sanki…”

Bazen insanın hiçbir şey yaşamadan, hiçbir yere yetişmeden, kimseyle konuşmadan tek başına oturmak istemesi diye bir seçenek de var aslında. 😂

En fenası da ne biliyor musunuz?

Bu bakışlardan kaçmak için istemsizce kendi kendine mırıldanmaya, telefon ekranına bakıp kendi kendine gülümsemeye başladığın o an.

İşte orada film kopuyor.

Yan masanın gözündeki son teşhis, flaş haber gibi yanıp sönüyor:

“Aha… Belki de bu düpedüz deli! Baksanıza, boş sandalyeyle göz teması kurup kıkırdıyor. Birazdan fincanı kırıp hepimizi rehin alacak!”

İşin kötüsü, bu havayı bozmamak için benim de aniden gözlerimi belertip boş sandalyeye:

“Sus artık Necati! Kahvemizi içip gideceğiz dedik ya!” diye diyesim geliyor. 😂

Madem beni kafanızda Bakırköy koğuşuna yatırdınız, hakkını vereyim bari.

Tek derdimiz iki fırt kahveydi. 😂

Şimdi bütün kafe benim hakkımda psikiyatrik konsültasyon yapıyor.

En iyisi hesabı ödeyip kaçayım.

“Biraz daha otursam garson ‘Kahve mi, beyaz gömlek mi?’ diye soracaklar.”😂