Ankara Soğuk Diye Sevilmez mi Cumhuriyetin Başkenti Burası

Ben sıcak havaları sevmiyorum.

Öyle “aman biraz serin olsa keşke” seviyesinde de değil. Güneş tepede, hava otuz beş derece, herkes deniz kenarında mutluluk pozları verirken ben gölgede oturup hayatımı sorguluyorum. İnsan neden terleyerek yaşamak zorunda, bunu hâlâ çözebilmiş değilim.

Benim sevdiğim hava başka.

Gökyüzü gri olacak. Hava kapalı olacak. Yağmur yağacak. Ortalık biraz kasvetli olacak. İnsan eve dönerken üşüyecek, sonra sıcak bir kahve yapıp pencerenin kenarına oturacak.

İşte ben böyle havalarda kendimi daha iyi hissediyorum.

Ankara'yı da  bu yüzden seviyorum.

Çünkü Ankara'nın havası bana göre.

Burada soğuk, gerçekten soğuk.

Öyle “hafif serinlik var” denilecek türden değil. Ankara ayazı, sabah kapıdan çıktığınızda size önce bir tokat atıp sonra “Günaydın” diyen cinsten.

Bir de o gri gökyüzü...

Şehrin üzerine çöken o kapalı hava bana nedense huzur veriyor. 

Ankara öyle kendini süsleyip önünüze koyan bir şehir değil.

Kendi halinde.

Biraz ciddi. Biraz mesafeli.

Ama zaman geçirdikçe fark ediyorsunuz ki, insanı kendine bağlayan başka bir tarafı var.

Ve Ankara'yı neden sevdiğimi düşündüğümde, bütün bu soğuğun, yağmurun, grinin sonunda aklım hep aynı yere gidiyor.

Anıtkabir'e.

Çünkü Ankara'yı yalnızca soğuğuyla, yağmuruyla, sokaklarıyla sevmiyorum.

Bu şehrin taşıdığı anlam yüzünden seviyorum.

Anıtkabir'e gittiğimde bunu daha iyi anlıyorum.

İnsan orada yalnızca Mustafa Kemal Atatürk'ün kabrinin bulunduğu bir yerde durmuyor.

Bir ülkenin en zor zamanlarından geçerek yeniden ayağa kalkışının karşısında duruyor.

Bugün sıradan kabul ettiğimiz şeylerin, bir zamanlar ne kadar büyük bir mücadele olduğunu düşünüyorsunuz.

Bağımsızlık, Cumhuriyet.

Bir milletin kendi geleceğine sahip çıkması.

Ve bütün bunların arkasında, hayatını bir ülkenin yeniden kurulmasına adayan bir insan var.

MUSTAFA KEMAL ATATÜRK 

Bazen Atatürk'ü anlatmaya çalışırken kelimeler yetersiz kalıyor.

Çünkü onun bıraktığı şey yalnızca bir tarih bilgisi değil.

Bugün bu ülkede nasıl yaşayacağımızı, nasıl düşüneceğimizi, nasıl okuyacağımızı, nasıl öğrenebileceğimizi etkileyen koca bir miras.

Anıtkabir'in önünde durduğunuzda bunu kitap sayfalarından okuyormuş gibi hissetmiyorsunuz.

Daha başka bir şey oluyor.

İnsan bulunduğu yerin geçmişini düşünüyor.

Ve ister istemez bugünü de düşünüyor.

Bir insanın ömrünün, bir ülkenin geleceğine nasıl dönüşebildiğini...

Bir fikrin, bir mücadelenin ve bir inancın yıllar sonra hâlâ milyonlarca insanın hayatında nasıl yaşamaya devam ettiğini...

Anıtkabir'i Ankara'nın en büyük güzelliği yapan şey tam olarak bu.

Güzelliği yalnızca taşında, mimarisinde ya da bulunduğu yerde değil.

Taşıdığı anlamda.

Orada Atatürk'ü düşündüğünüzde, yalnızca geçmişte yaşamış bir devlet adamını hatırlamıyorsunuz.

Cumhuriyet'in kuruluşunu, verilen mücadeleyi ve bugün sahip olduğumuz ülkenin hangi bedellerin ardından kurulduğunu hatırlıyorsunuz.

Ben Ankara'yı seviyorum.

Soğuğunu da seviyorum.

Yağmurunu, gri gökyüzünü, kışın sessizliğini de.

Ama bütün bunların ötesinde, bu şehrin hafızasını seviyorum.

Ankara'nın sokaklarında yürürken bazen farkında olmadan tarihin içinden geçiyorsunuz.

Bir köşede günlük hayat devam ediyor.

İnsanlar işe yetişiyor, otobüs bekliyor, kahvesini alıyor, bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Ama aynı şehirde Anıtkabir duruyor.

Sessizce. Gururla.

Ve bize, bu ülkenin bugünlere kendiliğinden gelmediğini hatırlatarak.

Bu yüzden Ankara'nın gri gökyüzüsünü seviyorum.

Çünkü bu şehir bana sadece havayı değil, hafızayı da hissettiriyor.

Ve bazen soğuk bir Ankara akşamında gökyüzüne bakarken, insanın içinden tek bir şey geçiyor:

İyi ki bu şehir, Cumhuriyet'in başkenti olmuş.

Ben sıcak havaları yine sevmeyeceğim.

Güneş açınca yine gölge arayacağım.

Ankara ayazında ise ellerimi cebime sokup yürümeye devam edeceğim.

Çünkü bazı şehirlerde insan yalnızca yaşar.

Bazı şehirlerde ise yaşadığı yerin ne anlama geldiğini hisseder.

Ankara benim için tam da böyle bir yer.