Kalbimin Yönü

Sen gelmeden önce,

İçimde yıllardır aynı rüzgâr esiyordu.

Ben hangi kıyıya baksam,

Biraz kendimden eksiliyordum.

Sonra sen çıktın karşıma,

Sanki kapısı unutulmuş bir evin

Yıllar sonra yanan lambasıydın.

İçimde karanlık sandığım ne varsa,

Birer birer yerini buldu.

Sesin değdiğinde içime,

Kalbim eski saatini bıraktı.

Zamanı senden sonra başka türlü saydı.

Bir insanın gelişiyle

Ömrün yön değiştirebileceğini

Ben sende öğrendim.

Senin sevgin,

Üzerime örtülen bir battaniye değildi.

Kışın ortasında açan bir pencereydi,

Nefes aldıkça çoğalan,

İnsanın kendine bile itiraf edemediği

O sıcak yere benziyordu.

Ben sana yürürken,

Bir yolun sonuna değil,

Kendimin başka bir hâline vardım.

Meğer kalbim,

Bunca zamandır seni tanıyacak

Bir kelimenin eşiğinde bekliyormuş.

Şimdi adın geçtiğinde,

İçimde bir nehir yatağını değiştiriyor.

Artık ben biliyorum,

Bazı insanlar sevilmez yalnızca,

İnsanın ömrüne yerleşir.

Sen benim,

Gecenin içinde yönünü bulan yıldızım değilsin.

Daha derin bir şeysin.

Benim içimde pusulayı değiştiren

Ve nereye gitsem

Kuzeyi yeniden sana çeviren

Adamım.

Sana bakınca geleceği görüyorum demiyorum.

Ben geleceğin içinde,

Seninle yan yana duran kendimi görüyorum.

Bir ömrün bütün mevsimleri geçsin üzerimizden,

Saçımıza yıllar düşsün,

Seslerimiz yavaşlasın,

Dünya etrafımızdan eksilsin.

Ben yine,

Elini tuttuğum yerde

Hayatın bana verdiği en güzel cevabı

Sessizce anlayayım.

Çünkü seni sevmek,

Kalbime eklenmiş bir cümle değil.

Benim içimde yönünü değiştirmiş

Uzun bir hayat hikâyesi.