Aşk En Sempatik Arızadır

Aşk dediğin,

kalbin cebine habersizce bırakılmış

minik bir muz kabuğudur, 

insan ciddi ciddi yürürken

birden kendini gülümserken bulur.

Bir sabah kahvesinin köpüğünde

durup dururken bir yüz belirir,

çay soğur, dünya ısınır,

telefonun ekranı karanlık kalır

ama insanın içi bildirim yağmurudur.

Aşk,

evin anahtarını ararken

ceplerden çocukluk çıkarmaktır.

Bir şarkının ortasında

hiç kimseye söylemeden

dudakların başka bir ismi ezberlemesidir.

Bazen cebinde taşınan

avuç içi kadar bir güneştir, 

elini nereye soksan

orada ısınmaya başlar hayat.

Bazen de akşam yemeğine oturmuş

aklı başında bir insanın

çorbanın buharında gelecek planlamasıdır.

Kaşığı ağzına götürürken

kalbin başka bir masada

peçeteye şiir yazmasıdır.

Aşk biraz da

aynı gökyüzüne bakıp

bulutların şeklini değil,

birbirinin saçındaki dağınıklığı

merak etmektir.

Birinin gülüşü gelir,

içindeki bütün sandalyeler devrilir.

Kimse toparlamaz.

Zaten aşk dediğin

biraz dağınıklığı sevme sanatıdır.

Ve sonra anlarsın, 

insan bazen birine sarılmaz,

birinin yanında

kendi içindeki bütün pencereleri açar.

İşte o an

kalp, uslu durmayı bırakır.

Cebinden kelebekler çıkarır,

masaya vurur bütün ciddiyetini

ve der ki. 

Tamam arkadaşlar,

bugün mantık yok.

Bugün bu insanı

biraz fazla seveceğiz.