Erdoğan'ın karanlığın içinden " Buldum!" diye bağırmasıyla herkes birbirine baktı.

Şampiyon Baki:

— Ustayı mı buldun?

Erdoğan'ın sesi biraz uzaktan geldi:

"Evet!"

Mehmet Fikret:

— Allah'ım çok şükür!

Sami Hoca:

— İnşallah bu sefer gerçekten ustadır.

Nuri Hoca:

— Gidip biz de bir bakalım bakalım.

Altı arkadaş ellerindeki telefonların ışıklarıyla Erdoğan'ın peşinden yürümeye başladılar.Köyün dar sokaklarından geçtiler.Sağda taş evler...Solda ahırlar...Bir köpek havladı.

Mehmet Fikret irkildi.

— Baki! Şuna bir hoşşşşt de!

— Ne oldu?

— Köpek! Ben çok korkarım köpeklerden.

— Ne yapayım?

— Bir şey yap!

— Ne yapayım, köpekle konuşayım mı?

İpçi Erdoğan:

— Ben konuşurum.

Köpeğe döndü:

— Ulan köpek misin nesin, biz misafiriz burada.Zaten arabamız bozulmuş. Canımız burnumuzda . Bir de seninle uğraşmayalım. Defol git şuradan.

Mehmet Fikret:

— Galiba seni anladı.Bak döndü gidiyor.

Biraz sonra eski bir evin önüne geldiler.Kapının üzerinde küçük bir tabela vardı:

"BAKİ USTA-MOTOR, TRAKTÖR,OTOMOBİL TAMİRCİSİ"

Şampiyon Baki tabelaya bakıp gülümsedi.

— Gerçekten Baki Usta yazıyor yav.Aha! Burada da bir adaşımız varmış. Sadece şampiyonluğu eksik.

Nuri Hoca:

— Demek bu köyün de bir Baki'si var.

Erdoğan:

— Ben hemen çağırıyorum.

Kapıyı çaldı.

İçeriden yaşlı bir adamın sesi geldi:

— Kim o?

Erdoğan:

— Usta! Biz geldik biz. Biraz önce bahsettiğim arkadaşlar da geldiler

Seksen, seksenbeş yaşlarında, iri yapılı, beyaz bıyıklı yaşını hiç göstermeyen , gayet dinç bir adam karşılarında duruyordu.Adam önce Erdoğan'a baktı.Sonra arkasındaki kalabalığa...

Sonra Şampiyon Baki'ye.Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sonunda:--BAKİ...

Şampiyon Baki şaşırdı.

— Evet.

Yaşlı adamın yüzünde büyük bir gülümseme belirdi.

— Gardaşım!

Baki:

— Siz beni tanıyor musunuz?

Adam:

— Tanımam mı?

Herkes birbirine baktı.

Mehmet Fikret fısıldadı:

— Baki, senin bize söylemediğin bir akraban mı vardı bu köyde?

Yaşlı adam güldü.

— Yok, ben seni değil, babanı tanıyorum.Ama seni de O'nun yanında bir kaç kere görmüştüm. Hemen hatırladım. Hiç değişmemişsin.

Baki'nin yüzündeki ifade değişti.

— Babamı mı?

— Evet.

Nuri Hoca:

— Demek babanız tanışıyormuş Baki ustayla.

Yaşlı adam başını salladı.

— Çok eski dosttuk.

Baki bir adım yaklaştı.

— Babam sizden hiç bahsetmedi ama.

Usta:

— Belki de bahsetmiştir. Ama gelin önce arabaya bakalım.

Baki Usta elindeki fenerle aracın altına girdi.

Bir süre hiçbir şey söylemeden inceledi.

Sonra:

— Yağ karteri darbe almış.Delinmiş de ,oradan damlayıyor.

Şampiyon Baki:

— Tamir olur mu?

— Olur.olur... Rahat olun siz.Şimdiye kadar ben kimi boş gönderdim ki sizi boş göndereyim. Bunu da yaparız inşaallah.

Herkes rahatladı.

— Ne kadar sürer usta?

Usta saate baktı.

— Bu gece yaparım.

Mehmet Fikret:

— Bu gece mi?

— Evet.

Mehmet Fikret ellerini açtı.

— Allah'ım, bugün ilk defa güzel bir haber.

Usta gülümsedi.

— Ama bir şartım var.

Herkes sustu.

Nuri Hoca:

— Nedir?

— Benim atölyede çay içmeden kimse buradan gidemez.

İpçi Erdoğan:

— Ooooo şartın bu olsun ustam. Çay varsa ben varım.

Mehmet Fikret:

— Yemek de var mı usta, yemek? Çayı herkes veriyor.Sıkıntı, stres karnımızı açıktırdı.

Usta kahkahayı bastı.

— Sen de Mehmet Fikret olmalısın.

Mehmet Fikret dondu kaldı.

— Benim adımı nereden biliyorsunuz ustam? Müneccim misiniz?

Usta:

— Bilmiyordum.

Mehmet Fikret:

— Az önce söylediniz ya adımı.

Usta:

— Ha, sen söyledin ya..

Herkes yine güldü. Altı arkadaş atölyeye girdiler.Duvarlarda eski motor parçaları, anahtarlar, çekiçler, lastikler vardı.Ama Baki'nin dikkatini bir şey çekti.Duvarın üzerinde eski bir fotoğraf asılıydı.Fotoğrafta genç bir grup insan vardı.Baki yaklaşınca bir anda durdu.

— Bu...

Nuri Hoca:

— Ne oldu?

Baki fotoğrafa baktı.

— Şu kişi...

Fotoğraftaki gençlerden birini gösterdi.

— Bu benim babamın resmi.

Usta arkasından geldi.

— Evet.

Baki:

— Siz ikiniz gerçekten arkadaşmışsınız.

— Çok eski arkadaşız.

Baki fotoğrafa biraz daha baktı.

— Peki bu fotoğraf nerede çekilmiş?

Usta:

— Burada.

— Bu köyde mi?

— Evet.

Baki:

— Ama babam buradan hiç bahsetmedi ki bizlere.

Usta sessiz kaldı.

Sonra:

— Bazı insanlar geçmişi hakkında konuşmayı pek sevmezler.

Nuri Hoca:

— Haklısınız.

Tam o sırada İpçi Erdoğan başka bir fotoğrafı eline aldı.

— Usta!

— Ne var?

— Bu resim ne?

Usta döndü.

Erdoğan elindeki eski fotoğrafı gösteriyordu.Fotoğrafta köy meydanı vardı.Ama fotoğrafın arkasında, taş bir binanın önünde eski bir araç duruyordu.

Usta fotoğrafı görünce:

— Onu yerine bırak.

Erdoğan:

— Neden usta, bir şey mi oldu?

Usta'nın sesi sertleşti:

"Bırak dedim."

Erdoğan hemen fotoğrafı yerine koydu.Atölyede bir anda sessizlik oldu.Ustanın eşi sofrayı hazırlamıştı.Çorba...Sıcak ekmek...Pilav...Köy yumurtası...Peynir...Zeytin...Ve büyük bir tencere et yemeği...

Mehmet Fikret'in gözleri parladı.

— Baki Usta...

— Efendim?

— Ben sizi çok sevdim yav.

Usta güldü.

— Daha yemeğe başlamadın.Yiyince daha çok seversin.

— O yüzden söylüyorum.

Herkes sofraya oturdu.

Bir süre sadece kaşık sesleri duyuldu.

Sonra Nuri Hoca:

— Usta, sizin köyün adı nedir?

Yaşlı adam köyün adını söyledi."Yeşilpınar."

Nuri Hoca:

— Güzel bir köy.

Usta:

— Eskiden daha kalabalıktı.

Sami Hoca:

— Şimdi neden azaldı?

Usta:

— Gençler şehre gitti.Giden de bir daha dönmedi.

Türkmenoğlu:

— Normal.Bütün köyler bu şekilde boşaldı zaten.

Usta:

— Ama bazıları geri dönüyor.

Baki:

— Siz hiç gitmediniz mi?

Usta başını salladı.

— Ben hep burada kaldım.

— Neden?

Usta bir süre sustu.

— Babana verdiğim bir söz vardı.

Baki'nin elindeki kaşık havada kaldı.

— Babama mı?

— Evet ya.

— Ne sözü?

Usta cevap vermedi.

Nuri Hoca araya girdi.

— Belki sonra anlatır.Yormayalım ustayı.

Baki ise meraklanmıştı.

Devam Edecek...