Ayşe Sıdıka Erke Etnografya Müzesi

Ayşe Sıdıka Erke Etnografya Müzesi

23 Eylül 2026

Kahvaltı sofrasını hazırlarken, gece yatmadan önce hemfikir olduğumuz kararımızda bir değişiklik olup olmadığını teyit ettim. Değişiklik yoktu. Yine ön koltuktaydım. Abla olarak bana gösterdikleri bu küçük saygının farkındaydım. Çok minik bir ayrıntı belki ama insanı mutlu ediyor. Kardeşlikte bazı şeyler yüksek sesle söylenmiyor, ön koltukta sessizce kendini gösteriyor.

Konumu açmayı denedim.

Ne tutarsız şu Engin'in tabiriyle şu “Bacı”!

Bir türlü anlaşamadık. Kavgaya girişmeye ramak kalmıştı ki Mine yetişti imdadıma. Onun bizim Bacı'yla iletişimi daha iyi. Ben de işi fazla büyütmeden saygınlığımı korudum.

Tam burada, şimdiye kadar yazmadığım anılardan biri daha düştü aklıma. Engin'in Bacı'sı, benimse Akıllı Bıdığım...

Bu “Bacı” meselesi de öyle sıradan bir mesele değilmiş meğer. Kara Kaşlım'ın bana takıldığı anı hatırladım. Şimdi dönüp bakıyorum da, kavgalarımızı yapay zekâyla yaptığımız günlere gelmişiz. Ne diyeyim, teknoloji ilerledi gibi ama yine de erör veriyor. Bizim bazı tartışmaların kıdemi hâlâ bizden büyük!

Yıllardır Edremit'e gelir gideriz. Denizi biliriz, sokaklarını biliriz, zeytinini, zeytinyağını, pazarını biliriz. Ama şehrin hafızasına hiç dokunmamışız. Bunu fark ettiğimde içimde tuhaf bir sızı dolaştı. İnsan bazen kendi yakınında duran bir tarihe bile ne kadar uzak kalabiliyormuş.

Kız kardeşlerim de benim gibi düşündü. Üçümüz, müzenin içinde dolaşırken yalnızca geçmişe bakmıyor, biraz da kendimize bakıyorduk sanki. Yıllardır buraya gelip de bizi bu müzeye getiren olmamıştı. Daha doğrusu, “Şurada şöyle bir müze var, mutlaka görmelisin,” diyen de çıkmamıştı. Ben ise tarihe aç bir çocuk gibi, bulduğum her yeni ayrıntının üzerine eğiliyor, kendi kendimin başını okşuyordum: Bak, sonunda buldun.

Belki de insanın bazı merakları başkalarının aklına emanet edilmemeli. Bazen kendi kendinin rehberi olman gerekiyor. Bizim için o gün Edremit, denizden ve zeytinden ibaret olmaktan çıktı. Bir müze kapısından içeri girince şehrin başka bir yüzüyle karşılaştık.

H. Çiğdem Deniz