Çiğdem Mine Ve Yasemin Tatilde

Çiğdem, Mine Ve Yasemin Tatilde 

22 Eylül 2026

Geç vakitlere kadar oturduk. Kahkahalarla güldük, çocukluğumuzdan kalan hikâyeleri birbirimize yeniden anlattık. Bazılarını kim bilir kaçıncı kez anlatıyorduk ama yine de aynı yerinde gülüyorduk. Sonra bir kahkahanın ardından, hiç fark etmeden gözyaşlarına teslim ediyorduk kendimizi.

Annemiz geldi aklımıza, teyzelerimiz, dayılarımız, ananemiz, dedemiz... Çoktan hayatımızdan geçmiş insanların sesleri, yüzleri, sözleri birer birer aramıza karıştı. Birimiz bir hatırayı anlattığında ötekinin hafızasından başka bir kapı açılıyordu. Sanki üçümüzün belleği bir araya gelince çocukluğumuz yeniden kuruluyordu.

Gülüyorduk, sonra susuyorduk. Bir süre sonra yine birimiz bir şey söylüyor, kahkaha yeniden patlıyordu. Meğer kardeşlik biraz da böyle bir şeymiş; aynı insanlara ait hatıraları birbirinden ödünç alıp yıllar sonra yeniden yaşamak.

O geceler boyunca geçmişi konuşurken aslında birbirimizi de yeniden tanıyorduk.

Tarihe meraklı olan bendim. Ailemiz hakkında yıllardır peşine düştüğüm, büyüklerden duyup biriktirdiğim, bazen de araştırarak öğrendiğim hikâyeleri anlatıyordum kardeşlerime. Bazılarını ilk kez duyuyor, şaşırıyorlardı. “Bunu hiç bilmiyordum,” dedikleri her seferinde, sanki ailemizin geçmişinden küçük bir sandık daha açılıyordu.

O gecelerde düşündüm; bunlar anlatılmalıydı. Kulaktan kulağa ulaşmalıydı, tıpkı eski masallar gibi. Belki Dede Korkut hikâyeleri geldi aklıma. Onlar da önce anlatılmış, sonra başka bir ağızdan yeniden söylenmiş, böyle böyle yüzyılları aşmıştı. Bizimkiler elbette destan değildi. Ama bizim de kendi ailemize ait küçük hikâyelerimiz, unutulmaması gereken seslerimiz vardı.

Belki ben bu yüzden geçmişin peşinden gidiyordum. Sadece merak ettiğim için değil; bizden öncekilerin başına gelenlerin, söylediklerinin, güldüklerinin, üzüldüklerinin bizden sonra da birilerinin kulağına ulaşmasını istediğim için.

Üç kardeş o gece kahkahalarla gülerken, sonra birden gözlerimiz dolarken, aslında yalnızca çocukluğumuzu konuşmuyorduk. Bir aile hafızasını yeniden birbirimize teslim ediyorduk.

H. Çiğdem Deniz