Öğle Vakti

Çitler çekildi dünyanın etrafına,

caniler dışarıda kaldı.

Çocukların uçurtmaları yükseldi,

ipleri hiçbir yere takılmadı.

Yorgun bir kuş geçti üstlerinden;

kanadını kısmadan, yolunu değiştirmeden.

Bir ateist ile Müslüman

aynı masada inancını tartıştı.

Sesleri yükseldi, elleri değil.

Camiden ezan yükselirken

bir evde dua edildi,

bir başka evde toprağa sessizce teşekkür edildi.

Kimse ötekinin kapısını çalmadı.

Bir akşam çocuklar kaykay sürüyordu.

Tekerlerin sesi

karşı apartmanın camına vurdu.

Perde aralandı, bir amca seslendi:

"Bana da öğretir misiniz?"

Çocuklar güldü.

O akşam sokakta

kaykayı en çok o sürdü

Kadınların kahkahası geceye karıştı.

"Öyle giyinmiş, böyle yapmış..." diyen yoktu.

Kimse çocuğun dilini,

kadının kahkahasını,

başkasının inancını

kendi korkusuna ölçü yapmadı.

Çitler dünyanın etrafındaydı;

içeride kalanlar birbirine zarar vermiyordu.

Öğlen vakti uyandım.

Yan komşu park için kavga ediyordu;

biri "benim" diyordu,

öteki "önce ben gördüm."

Pencereden baktım.

Çitler yerindeydi.

Sadece dünyanın etrafında değildi artık.