Dudak Payı

Gözbebeklerimizde büyüyen karanlık,

Yarım bırakılmış çay bardaklarına damlıyor

Dudak payı bırakmadık şu hayata

Cam kenarı yalnızlıklara meze yapıyoruz anıları

Yarım nefeslik ömrü kalmış cümlelerin

Yaraları kabuk bağlamamış bir sevda

Öksürük krizlerinde kanatıyor genzimizi

Üstüne tuz basıp, sek içiyoruz acıyı

Üşüyoruz yangınımızın tam ortasında

Şakaklarımıza kar yağıyor usulca

Donuyoruz, ama titremiyor bile ellerimiz

Islak sokakların rahmine düşüyor gözyaşları

Kaldırım taşlarına gömüyoruz adımlarımızı

Alevin mavisinde yitip giden,

Yarılanmış bir ömrün ruj izli vedası

Küllerini halıya silktiğimiz gençliğimiz

Bir yığın yanmış, bitmiş "biz" tortusu

Ne kapı çarpması var, ne de hıçkırık sesi

Sadece küle dönmüş bir aşkın son çıtırtısı

Üstüne basılıp ezilen bir izmarit sessizliği