Hoşça Kal

Dudaklarından bir "Hoşça kal" döküldü giderken...

Ne bende dayanacak bir "hoş"luk bıraktın,

Ne de sen bu hikâyede "kal"mayı başardın

İki kelimelik bir vedaya, koca bir ayrılığı sakladın

Yollarımızı bağlayan ne sıra sıra dağlardı,

Ne de adım atılmaz uçurumlar vardı aramızda

Bizi birbirimize hasret bırakan o devasa duvar,

Kendi ellerinle aramıza koyduğun "sen"din aslında.

Yağmur damlası toprağa hasretle sarılırken,

Gökyüzü hüzünden mi böyle ağlar sanırsın?

Ben de sana umutla her el uzattığımda,

Ellerim boşluğa değil, o geçilmez "Sana" çarptı

İçimde sessiz sedasız koca bir şehir yıkılır,

Enkazında kalırım da, kimsenin ruhu duymaz

Gölgeler büyüdükçe aydınlık bitti sanır görenler;

Oysa üstüme çöken gece değil,

"Yokluk" kılığına girip içimde devleşen varlığındır.

Bir yaprak dalından usulca yere süzülürken,

Düştüğü ağaca mı küser, onu savuran rüzgâra mı?

Ben de senin yamaçlarından sessizce düşerken,

Ne sana darıldım, ne de rüzgâra...

İnan, ben sadece kendi hayallerime kırıldım

Gün gelecek;

Senin izini benim kül olmuş yangınlarımda arayacaklar,

Benim kayboluşumu senin derin sessizliğinde bulacaklar

Lakin hakikat perdesi aralandığında,

Ne benden bir nefes, ne senden bir iz kalacak...

İkimiz de ince sızının içinde, çoktan eriyip gideceğiz