Paranoyak Bir Hal Üzeri

Belki de hepimiz

Öykülerin o yalnız tarafıyız

Kurumaya meyilli 

Boynu bükük yapraklara benzercesine…

Rüzgârın ne yana savuracağını kestiremeden

Sokak ortasına düşen bir damlayı

Derya deniz sanıyorum bazen

Bir b/akışta…

Hal bu ki, neredeyse

Denizin ortasında

Boğulacağım…

Fırtınaların hüznüne sarılıyorum

Kalbime batıyor iz iz…

Kırıntıları dağılmış gibi her yanıma düşlerin

Ama 

Yarım kalmış bir dünyayı savuracağım az sonra 

O aynı rüzgâra…

Sinirleniyorum hücrelerime kadar

Kendi fırtınama yenik düşmeye ramak kala

Ve

Geceyi yırtarcasına

Sessiz bir çığlığı bastırıyorum var gücümle

İki kaşının ortasından 

Vurmalıyım bu karanlığı

Sokakların ortasında bir köşe bulana dek

Kirpiklerimi asılan damlalarla koşuyorum

Bir hışımla 

Ardıma bakmadan…

Hüznüm yüklü

Lütfen

Bu yol o köşe düzlüğe çıksın

Çünkü

Sırılsıklam üşütürsem 

Ölür kalbim…

(A)y(Ş)enur(K)ayaaydoğan