İki'ye Dokuz Kala

Eylül sonuydu,

Üstelik

Kış dayanmıştı Ankara’nın kapısına...

Son hecesindeydi yalnızlık

Ve ücra bir şiirin

Kuytu köşelerinde

Son nefesini soluyordu...

Dedim ya

Eylül Sonuydu,

Yanmayan sobalara inat

Gülüşün miras kaldı yazdan.

Umuda dair ne varsa

Avuçlarıma düştü bir bir,

Sesin değiştirdi mevsimi...

Saat Onüç Ellibir..

İkibinyirmialtı’nın Eylül sonu

Ankara...