Pervâne

Mülk-î cismi azlettim, cisimden âzâdeyim

O mülke meylettiysem, mülkte ben virâneyim

Aklı fikri kaybetmiş, zannetme dîvâneyim

Süleymân'a kalmayan, mülke mi pervâneyim?

Tut ki ömür sarf ettim, asıl o vakit dîvâneyim!

Dâne; lafz-î âyet söylemez ,dildeki lîsân ile, 

Bin dalı, şerh eder âlemi, hâldeki pinhân ile. 

Sözü Hak'tan, şerh ettim, ben yalnız hânendeyim

Sanma bu söz hevesten, üflenen nefestendir.

Hüseynî makamında, zikreden sâzendeyim

Üzüm özüne kavuşup, nâm-ı şânın terk eder

Şarab olup terk ile âb-ı sırrı fâş eyler

Üzümden remz etmişim, küpümden ziyadeyim

Cism-i şarab; sakşam sarhoş sabaha ayık eder

Özünden demlenen ayıkken de bir hoş gezer

Aşk şarabı içmişim, cânâna peymâneyim

Sâkî sırrın fâş ettim, cismimden âzadeyim

Sarhoş eden mey ise, bu demde meyhaneyim