Dedikodu

DEDİKODU 

9 Ekim 2026

Okuduğum kitaptan bir bölümün altını çiziyorum. İnsanların birbirleri hakkındaki bilgileri, dedikodunun gerçeğe ne kadar yakın olabileceğini ve cemiyetin kendine özgü bilgi edinme yollarını anlatan satırlar ilgimi çekiyor. Gerçeğin ayrıntılarında yanılınsa, anlatılanlar kaba saba yalanlarla birbirine karışsa bile insanların temel meselelerde bir biçimde doğruyu sezdiklerini söylüyor yazar. Lazar'ın bir keresinde yarı şaka yarı ciddi, dedikodu kadar gerçek bir şey olmadığını söylediğini de aktarıyor. İnsanlar arasında genellikle sır olmuyor; sanki kısa dalgalar aracılığıyla birbirimizin en gizli düşüncelerini bile öğreniyoruz.

Satırların altını çizerken bir yandan da uzun süredir denizin dalgalarıyla rüzgârın kitap sayfalarımı çevirmek için nasıl çabaladığını hissediyorum. Ben okumaya çalışıyorum, doğa da kendince kitaba ortak oluyor. Sayfaları elimle tutup kaldığım yeri kaybetmemeye çalışırken denizin sesine kulak veriyorum.

Devrelerimiz bugün nerelerdeler, diye soruyorum kendi kendime. Herkes gününü başka bir yerde, başka bir uğraşın içinde geçiriyor. Bir de aklımda Defne var. Hediyesini akşama vermeliyim, diyorum. Kitabın düşündürdükleri, denizin ve rüzgârın eşlik ettiği sabah, bir de akşama bırakılmış küçük bir hediye… Gün dediğin, insanın zihninde birbirine değen böyle ayrıntılarla ilerliyor.

H. Çiğdem Deniz