10 Ekim 2026 Taşla Güzelim Taşla

10 Ekim 2026 | Taşla Güzelim Taşla!

Bugün Didem’in telefonuyla uyandık. Engin, yataktan doğrulurken, “Saat kaç kızım?” diye sordu. Ahizenin diğer ucundan kıvırcık saçlı kızımın sesi geldi: “On bir.” Geç yatmışız, nasıl da deliksiz uyumuşuz! Uyku mahmurluğuyla bir yandan kendime gelmeye çalışırken bir yandan da dün geceki okeyde elde ettiğimiz ezici üstünlüğü düşündüm.

İclâl’le ilk defa eş olmuş, ilk rövanşta yenilmiştik. Engin ve Murat Bey bizi bayağı bir dalgaya almıştı. Bu yenilgiye ne benim ne de İclâl’in tahammülü vardı. Masadayken bir telefon geldi; gelinlerin kredi kartını bulmuşlar. Mecburen masadan kalktık. Bir süre sonra yeniden masaya döndüğümüzde yenilgiden çıkardığımız derslerle oyuna başladık. Şans da bizden yanaydı, okeyler bizdeydi, göstergelerde de yüzümüz gülüyordu. “Taşla güzelim, taşla!” dedim.

İclâl’le kararlaştırdığımız, yalnızca ikimizin anlayabileceği sinyalleri yakalamaya çalıştıkça Engin’le Murat Bey’in elleri ayaklarına dolaştı. İkimizin arasında kurduğumuz bu küçük anlaşmanın karşısında ne yapacaklarını şaşırdılar. Üstelik bir de yancımız vardı: Şenol Bey. Yarın kamptan ayrılacakları için bize hoşça kal demeye gelmişti. Anlayacağınız, okey masasında bu defa yalnızca taşlar değil, dengeler de yer değiştirmişti.

Telefonu kapattım, Didem’e hayırlı işler diledim. Hemen ardından arkadaşı Dilara da öpücük gönderdi. Ben de aynı içtenlikle öpücüklerimi ve selamlarımı gönderdim.

Kahvaltı sonrası ayaklarımı uzatmış, L koltukta kitabımı okuyordum. Kayınvalidem, “Bulaşıklar bende,” dedi. Engin ise balkonda, cep telefonu elinde, dün olduğu gibi bugün de kahkahalarla, gevrek gevrek gülüyordu. Merak edip sordum:

“Ne oldu?”

“Demek Hera,” dedi ve yine gülmeye başladı.

Benim Kara Kaşlım! Meğer benim en iyi okuyucularımdan biri olmuş da haberim yokmuş. Yazdıklarımın arasında kendine bir yer bulmuş, okudukça da kendi kendine gülüyordu. Ben kitapların dünyasında gezinirken o da benim kelimelerimin arasında dolaşıyormuş. İnsan bazen en yakınındaki okurun, yazdıklarının hangi satırında durup kahkahayı bastığını bile bilmiyor.

H. Çiğdem Deniz