Herkes Eylülde Geliyormuş Sen Ekimde Gel

Eylülün bir telaşı vardır;

henüz bitmemiş yazların,

yarım kalmış vedaların,

geri dönme ihtimali taşıyan yolların mevsimidir.

Ekim öyle mi?

Ekim başka.

Ekim, göğün rengini biraz daha derine çektiği,

ağaçların kendinden vazgeçmeyi

bir kayıp değil,

bir zarafet biçimi gibi öğrendiği zamandır.

Akşam, şehrin üzerine erken iner.

Yağmur, kaldırımlarda unutulmuş hatıraları

birer birer uyandırır.

Pencerelerde sarı ışıklar yanar;

insan, dışarıdaki soğuğa bakarken

içinde hâlâ ısınabilecek bir yer olduğunu fark eder.

Aşk da

tam böyle bir mevsimde başlamalıdır.

Her şeyin yeniden doğduğu bir baharda değil;

insanın, dünyadan biraz yorulduğu,

kendinden bile sessizce uzaklaştığı bir vakitte.

Öyle bir zamanda ki

bir çift göz, kalabalığın içinden geçip

insanın yıllardır kilitli tuttuğu bir odaya

anahtarsız girebilsin.

Bir ses,

unutulmuş bir şarkının en eski yerinden dokunsun insana.

Bir el,

tutulmadan önce bile hatırlansın.

Bazı karşılaşmalar tanışmak değildir.

İnsan bazen birine ilk kez bakar

ve tuhaf bir biçimde

onu beklediğini anlar.

Sanki hayat,

yıllardır aynı cümleyi yazıp yazıp silmiş;

sonunda doğru kelimeyi

bir ekim akşamında bulmuştur.

Ben böyle bir zamana inanıyorum.

Ne yazın hoyrat sıcaklığına,

ne baharın aceleci umuduna.

Biraz yağmur,

biraz akşam,

biraz sararmış yaprak

ve insanın içinde hâlâ ölmemiş

o tarifsiz ihtimal...

Herkes Eylülde geliyormuş, öyle diyorlar.

Sen Ekimde gel.

Ve sen geldiğinde

ben sana “neredeydin?” demeyeceğim.

Sadece anlayacağım:

Meğer gecikmemişsin.

Ben, seni karşılayabilecek kadar öğrendğimde gelmişsin.

Yazan

Korhan KÜLÇE 

09/10/2026

Balkonda, Ekim serinliğinde