Hem Uzak Hem Yakın Bir Şiirsiniz

‘’Yollarda akşam dönüşü yorgun argın

Siz yoksunuz şiir yazan ellerim yok

Yarımla dışa dönmüşüm yarım suskun

Çizginin üstendekiler yüz yüze

Koca bir gün ne yapmışım nasıl yaşamışım

Haberim yok’’ (Alıntı)

Ardışık bir sancıya tekabül etmekteyim ilacı ise sizsiniz.

Renklerin birer ukde olduğu mevsimlerden geliyorum

Derdest edilmiş coğrafyaların atar damarı kan pompalayan

Bir şiir ile yamalamalıyım yüreğimi

Tuz bassam yangın çıkacak, söyleyin bilir misiniz?

Bir de tutsanız elimi

Hem uzak hem yakın bir şiirsiniz

Telaffuz etmeye dahi kıyamadığım.

Hayli mahzundur 

Yaşadığım ömür

Yerleşik acılar diyarı

Esen rüzgâr ise yüreğimin tek muradı

Hani olur da rüzgâr taşır bana sizi

T/aşkın coğrafyalara hükmeden

Nazenin varlığımla kim ise dünyayı dar eden

Benim yerine konuşan bir lisansınız

Sözün bittiği yerde bile beni savunan

Acılar kadar uzak olmalı belki de mevsim

Oysaki şiirlerdir şiirler mevsim diye resmettiğim

Hayli kaygılı hayli telaşlı bir yön

Bilip bilmemekten öte ötelenmiş varlığımda hüküm süren tek kelime

Lisanı aşk olan bir ülke

Ve o ülkenin tek vatandaşı

Benden de çok öte

Rötuşladığım duyguların tüten dumanı

İçime çekilesi

Başa gelesi

En ağır imtihanla sınandığım

Yol bildiğim iz bildiğim

Ve tüm gizime sadece siz iken hâkim

Belki de tekin olmayan bir hane

Tutsaklığına dem vurduğum

İnsanların ise sağ gösterip sol vurduğu

Yediğim onca vurgun

Sudan sebeplerle yargılandığım gün kadar doğru

Bense güneşim sevginin doğusu

Özlemin buğrası

Önsezilerimden seken kurşun misali

Saplandı mı da bir kez yüreğin hamisi…