Ümidimi Yitirmedim Asla

‘’Adres yanıltmasın sizi

Kendinden bile taşınır insan

Ne sokağın kalbi, ne kalbin evi

Yalnızca şiir kendini seyrediyor şimdi’’ (Alıntı)

Yorgun iklimlerden geçtim hali hazırda yorgun iklimin ta kendisiyim.

Rengimle müstahak olduğumdur gök kuşağı

Bazense içimi kemiren kaygı

Esefle söylendiğim vakitleri ise dünde bıraktım

Çünkü ben en yüksek rakımım kendimle iştigal

Varmaksa hayli zordur bana

Verip veriştiren can yakan insanlardan da hiçbir şey düşmeyecek artık payıma.

Adresim belli 

Oysaki

Kendimden taşınmıştım aylar önce

Ruhumdaki sismik darbe

Kuytulardı bana yoldaş

Ama seçimim Allah’tan yana

Sevgiyle inançla özdeş

Mısralar deviniyordu bir başına

Bense yakındım sona ve meçhule

Yancı ruhlar sokağı

Ölümlü aşklar durağı

İyi ki de benzemedim onlara

Ve öykünmedim

Bendim benle iştigal

Kimisi ise hırsıyla hemhal

Sözcükler canhıraş

Mücadeleci benliğim ve Rabbim tek Sırdaş

Uyumadan geçen geceler ne ki

Gündüzleri dahi

Tehir ettiğimden de öte

Ruhumun mıntıkası

Densizlerin sınırlarımı aştığı

Ama ümidimi yitirmedim asla

Daha çok sevmeliydim ama kendimi

Rengimse solmadı

İçimdeki çocuk gibi

Kâbuslar dindi bir yaz gecesi

Ve ruhuma kayyum atanmadı

Bendim kendimin tek sahibi

Öncelikle canımı ve her şeyimi

Emanet ettiğimi Rabbimi

Daha çok sevebilmenin müjdecisi

Ansızın geceye doğan güneş

Ne kindi biriken ne de kir

Alnımın akıyla erdim bu güne

Atalarımın yadigârı

Neyse bende saklı

Bir de annemin eksik etmediği duası

Yanımda olmasa bile

Cennetinden beni seyreden…