Tek Kişilik Şehir

Tek Kişilik Şehir

Bir hiçliğin içindeyim,

Nereye dokunsam,

Yokluğuna çarpıyorum.

Tek kişilik bir koca şehir

Yıkılıyor sanki üstüme.

Ve ben, sen varsındır belki diye

Bu enkazın altında,

Seni arıyorum;

Deliler gibi, çığlık çığlığa...

Çığlığım çarpıyor

Siyah ve sağır bir gecenin duvarlarına.

Sesini duyuyorum

Her çığlığımın yankısında.

Öyle bir bağırıyorum ki,

Duvarlar yıkılıyor üstüme.

Ve ben, sen varsındır belki diye

O duvarların altında,

Seni arıyorum yine;

Bir kör gibi karanlıkta,

Deliler gibi...

Tek kişilik bu şehrin her yerini,

Buz tutmuş bir yangın sarıyor.

Nereyi tutsam,

Yokluğunun o soğuk ateşi

Yakıyor her yerimi.

Ve ben, söndürmeye çalışırken

Tek başıma bu tek kişilik şehri,

Kendi enkazı altında kalmış

Yalnızlığımı buluyorum hep,

Can çekişirken...

Evet, koca bir hiçliğin içindeyim

Tek başıma.

Nereye dokunsam yokluğun...

Her yerde bir sensizliğin uğultusu,

O yokluğunun içinde

Bulamazsam seni,

Eğer sen yoksan

Bu tek kişilik şehirde;

Ben artık bu şehri yakıyorum...

Bak, dokunduğum her yer kül,

Bastığım her yer uçurum.

Eğer yoksan bu enkazda,

Artık aramayacağım seni.

Ben bu gece

Bu tek kişilik şehri,

İçindeki hiçlikle gerçekten yakıyorum.

Ve o alevlerin ortasında,

Ateşe veriyorum kendimi ,

Ve uğurluyorum artık yalnızlığımı,

Senin yokluğun ile birlikte kendimi...