Aşk Nedir

Aşk kaç kişilikti?

Sevebilmek miydi aşk,

Yoksa sevmeyi bilmeyenlerin

Zorla ezberleyip

Söyleyemediği bir şarkı mı?

Aşk neydi?

Korkak ama cesurların,

Padişahların, sultanların

Ağlayabilecekleri,

Başlarını koyabilecekleri bir omuz muydu?

Korktuklarında sığınacakları bir liman mıydı?

Yoksa aşk acziyet miydi?

Çıkarmak mıydı giydiği o ipek kaftanları sırtından?

Teslim olmak mıydı;

Sultan Süleyman olup bir Hürrem Sultan’a,

Ya da Cihangir olup bir Nur Cihan’a...

Hükmederken bütün cihana,

Köle olmak mıydı,

Yoksa teslim olmak mıydı bir kadına?

Aşk neydi?

Bileklerine zincir vurulmayan aslanın,

Bir çift göz uğruna can vermesi miydi?

Yoksa cihanı titreten bir fermanın,

Bir tebessümün rüzgârıyla yırtılıp atılması mıydı?

Bırakıp tacı tahtı bir kenara,

Yalınayak yürümek miydi kor ateşlerde?

Aşk; yenilmek miydi peşinen,

Girdiğin bir gönül savaşına?

Hükmetmek kolaydı toprağa, taşa;

Zor olan, bir gönlün kapısında kul olmaktı.

Aşk; eriyip yok olmak pahasına,

Kendi kıyametini yar elinden arzulamaktı belki de..

.

Aşk; hiç büyümeyen, yeni doğmuş bir bebeğin

Yaşamak için muhtaç kalması mıydı anne gibi bir kadına?

Ayakta duramaması mıydı tek başına?

Aşk, o koca acizliğin başka bir adı mıydı?

Bir muhtaçlık mıydı,

Adını aşk koyduğumuz?

Nedir aşk, söyleyin bana?

Şehvet ile bakılan bir kadın bedeni mi,

Yoksa söküp attığınız ahlak mı?

Arkasında saklandığınız

O duvar mı yoksa aşk?

Aşk;

Kutsal bir sandık gibi,

Kalpten kalbe taşınacak,

Âdem ile Havva’ya verilen,

Tanrı’nın bir emanetiydi;

Ve hesap günü, tekrar Tanrı’ya teslim edilecek...

Kalpler kırıldı, parçalanan bir sandık gibi;

Saçıldı yollara, caddelere içinde ne varsa.

Kirletildi o en saf, o en masum ve en kutsal duygu.

Kimi bir beden sandı aşkı, nefsinin gölgesinde;

Kimi o çıplak egosuna örtü yaptı,

Allah’ı kandırdı, günahlarına af olsun diye...

Oysa aşk, o nefis duvarlarının çok ötesindeydi;

Sığmazdı ne kalıplara ne günahkâr heveslere.

O, Yaradan’ın ruhundan üflediği bir nefesti;

Düşürülen bir cevherdi kırık kalplere.

Şimdi söyleyin, kim verecek bu hesabın bedelini?

Kırılan o kutsal sandığın, ezilen o emanetin?

Aşkı şehvete kurban edenler,

Farkında değil mi kapıldığı o büyük lanetin?

Aşkı Tanrı’nın emaneti bilene,

Aşk yine de aşktır; yıkıntılar arasında parıldayan.

Uğruna can verir, o emaneti teslim etmek için.

Kalbi kırık âşık, mahşer günü uyanırken,

Teslim edecektir o emaneti Allah’ya;

Yaralı ama onurlu...