Kanadı Kanadım

Sen bir güldün, ben ise kırık bir daldım;

Gözlerimi kapatıp bir rüyaya daldım.

Rüyamda, denizde bir başıboş saldım;

Bıraktım kendimi, derin sulara saldım.

Sen bir gökyüzüydün, ben bir kuştum;

Uçarken yoruldum, kırıldı kanadım.

Kırılınca kanadım, çok kanadı kanadım.

Aradığım tutunacak bir eldi,

Ama senden başka bana herkes eldi.

Şimdi ne dal kaldı ne bir tek gül;

Ben ağlayayım ama sen hep gül.

Ben toprak olayım, sen ise dolu;

Yağ üstüme yağ, hep dolu dolu.

Sen gökyüzüydün, ben bir avuç kül;

Ben kırık bir daldım, sen o kırık dalımda gül.

Kırık kanadım ile aradım da bir yuva,

Koca gökyüzünde konacak bir dal bulamadım.

Mademki gökyüzü sendin, ben bir avuç kül;

İstersen aç yine, istediğin dalda açan bir gül.

Dolu olup yağsan da kırsan da kanadımı, dalımı;

Her bir tanende can bulur sana adanan bu gönül.

Ne sal kaldı denizde ne sığınacak bir koy;

Sen sevgilim gel, bu aşka bir isim koy!

Sen o kırık dalda açan dikensiz bir gülken

Ben o kırık kanadımı çoktan ateşe verdim;

Geriye kalan ise işte bu bir avuç kül.

Konacak bir yer yoksa bu sonsuz boşlukta,

Külün toprağa düşmesi aşka dahil bir ibadet.