Sen Yoksun

O sabah İstanbul'un bütün saatleri sustu.

Boğaz, kıyısında yarım kaldı.

Bir vapurun düdüğü

denizin ortasında kesildi.

Martılar, Dolmabahçe'nin üzerinden geçerken

kanatlarını biraz daha yavaş çırptı.

Saat dokuzu beş geçiyordu.

Bir pencerenin ardında

yarım kalmış bir kahve soğudu.

Bir çift ayakkabı

koridorun sessizliğinde bekledi.

Perdeler kıpırdamadı.

Sabah, içeri girmedi.

Sen gittin.

O gün bir okulun kara tahtasında

beyaz bir tebeşir kırıldı.

Küçük bir el, titreyerek

üç hece yazdı:

Atatürk.

Öğretmen, tahtaya baktı.

Çocuklar başlarını öne eğdi.

En arka sırada bir kız

defterinin kenarına

küçük bir bayrak çizdi.

Yıllar geçti.

Bir kadının elinde ilk kez

kendi hayatının anahtarı döndü.

Bir köylü, toprağa tohum atarken

o yılın yağmurunu bekledi.

Bir genç, gece yarısı

lambasını söndürmedi.

Bir kız çocuğu

sınıfta parmak kaldırdı,

cevabını kimseye bakmadan verdi.

Sen yoktun.

Ama bir şeyler

senin bıraktığın yerden devam etti.

Şimdi 10 Kasım.

Okul bahçesinde bayrak yarıya inmiş.

Merdivenlerde ayak sesleri yok.

Bir sınıfta otuz sıra,

otuz küçük sessizlik...

Bir çocuk öğretmenine soruyor:

"Öğretmenim, Atatürk bizi duyuyor mu?"

Öğretmen cevap vermiyor.

Pencerenin önünde

iki çocuk aynı kitaba eğilmiş.

Biri okuyamayan arkadaşına

satırları parmağıyla gösteriyor.

Öğretmen, tahtadaki yazıya bakıyor.

Atatürk.

Tebeşirin tozu hâlâ

harflerin altında.

Bugün sana bir çelenk getirdik.

Kırmızı karanfiller,

ıslak mermer,

birkaç damla yağmur...

Bir de söyleyemediklerimiz var.

Bazen fotoğrafına bakıyoruz,

duvardaki gözlerin

sınıfı hâlâ izliyor.

Bazen bir kararın eşiğinde

adını anıyoruz.

Bazen bir çocuğun sorusunda

yeniden karşılaşıyoruz seninle.

Saat dokuzu beş geçiyor yine.

Bir vapur geçiyor Boğaz'dan.

Düdüğü uzun uzun çalıyor.

Martılar peşine takılıyor.

İstanbul, sabahın içine karışıyor.

Takvimler seni 10 Kasım'a yazdı.

Tarih, sayfayı çeviremedi.

Şimdi...

Bir ülkenin bütün çocukları

aynı gökyüzüne bakıyor.

Gökyüzünde sen yoksun belki.

Ama başımızı kaldırmayı

sen öğrettin.

---

10 Kasım - Saygı, özlem ve minnetle.