Ellerimden Tutan Boşluk Bölüm 8

Bölüm 8: İntikam

Ceyda o gece salonun kapısını içeriden kilitlediğinde nefesi hırıltılı, gözleri karanlıkta delice parlıyordu.

Kaan’ın giderayak sokak kapısına çarpıp bıraktığı o cümle, zihnine düşen bir yıldırım gibi beyninin kuytu köşelerindeki bütün düşünceleri savuruyordu: "Sen onun tırnağı bile edemezsin..."

Ceyda ellerini şakaklarına bastırdı. Histerik, boğuk, yırtıcı bir çığlık koptu boğazından. Yerdeki kırmızı şarap lekesi, gri fayansların üzerine yayılmış pıhtılaşmış bir kan gibi duruyordu. Kırık kadeh parçaları ayaklarının dibindeydi. Ceyda titreyen parmaklarıyla birinci tezgâhın üzerindeki ağır cam vazoyu kavradı. Var gücüyle karşıdaki devasa boy aynasına fırlattı.

Korkunç bir çatırtı koptu. Ayna boydan boya, örümcek ağı gibi yarıldı; yüzlerce keskin, gümüşi kıymık etrafa saçıldı.

Durmadı. İçindeki o aşağılanma ateşi onu ele geçirmişti; sanki salondaki her eşya ona Kaan’ın o tiksinti dolu gri gözlerini hatırlatıyordu. Raflara saldırdı; pahalı İtalyan saç boyalarını, keratin şişelerini, cam serum tüplerini tek tek çekip yerlere çarptı. Kimyasal açıcıların geniz yakan keskin amonyağı, dökülen parfümlerin bayat vanilyasıyla birleşip salonda zehirli bir buğu yarattı. Üçüncü tezgâha, Kaan’ın o milimetrik nizamla dizilmiş makaslarının, taraklarının olduğu yere geldiğinde gözleri karardı. Tezgâhın üzerindeki havluları, kutuları tek bir hınç dolu kol darbesiyle yere süpürdü.

Ardından koridora, Gül’ün odasına daldı. Gül’ün sedyesindeki beyaz örtüleri iki eliyle tutup yırttı, ağda makinelerini devirdi; sıcak, yapışkan sarı reçineler fayanslara aktı. Kendi kurduğu o küçük güzellik mabedini kendi elleriyle bir çöplüğe, bir harabeye çevirdi.

Salon yarım saat içinde bir savaş alanına dönmüştü. Ceyda saçları darmadağın, geceliği yırtılmış, elleri cam kırıklarından hafifçe kanamış bir halde ortalıkta durdu. Nefes nefeseydi. Ağlamıyordu artık. Yüzünde nefretin ve intikamın doğurduğu o hastalıklı, karanlık tebessüm belirdi.

"Göreceğiz..." diye fısıldadı kırık camların üzerinde sendelerken. "O arkada çalışan sümsüğün bir saç teli kaç kuruş ediyormuş, göreceğiz Kaan."

***

Sabahın yedisinde Kaan’ın komodindeki telefonu acı acı titremeye başladı.

Kaan geceden beri yatağında bir saniye bile uyumamıştı. Tavanın köşesindeki o donuk sarı lekeye bakıp durmuş, Gül’ün dün sabah salondan çıkarken yüzüne vuran o mutlak yabancılığını zihninden silememişti. Ekranda Ceyda’nın adını görünce çenesi kilitlendi. Açmak istemedi. Ama telefon susmayınca, içindeki o huzursuz baskıya yenilip yeşil tuşu kaydırdı.

"Kaan..."

Ceyda’nın sesi ağlamaklı, hıçkırıklarla bölünmüş ve derinden geliyordu. Öyle ustaca bir pişmanlık tonu vardı ki sesinde, sanki dün geceki o gözü dönmüş kadın gitmiş, yerine yerle bir olmuş bir kurban gelmişti.

"Kaan, yalvarırım dinle beni... Dün gece için öyle utanıyorum ki, yerin dibine girdim. İçkinin dozunu kaçırdım, ne yaptığımı, ne söylediğimi bilmeden saçmaladım. Bütün gece ağladım Kaan. Yalvarırım bugün salona gelme... Senin gözlerine bakacak yüzüm yok. Birkaç gün ortalıkta görünme, böyle ikimiz için daha doğru olur. Lütfen... Ben kendimi toparlayana kadar yüz yüze gelmeyelim."

Kaan derin, yorgun bir nefes verdi. Ceyda’nın o yapay, yapışkan varlığından bir gün bile olsa uzak kalmak ona bir nefes alanı gibi geldi. Zaten salona gidip Gül’ün o buz gibi sessizliğiyle bir kez daha yüzleşecek dermanı da yoktu.

"Pekâlâ Ceyda," dedi Kaan, sesi mermer kadar soğuktu. "Zaten o salonda daha fazla kalabileceğimi sanmıyorum."

Telefonu kapattı. Kaan, Ceyda’nın kurduğu o kanlı tuzağın üzerine basmış ve farkında olmadan geriye çekilmişti.

***

Saat sekiz yirmi beşte Gül sokağın köşesinden döndü.

Üzerinde koyu yeşil montu vardı. Gece boyu gözüne tek damla uyku girmemişti. Kendini öyle kirletilmiş, öyle aptal yerine konmuş hissediyordu ki, ayakları salona doğru her adım atışında geri geri gidiyordu. Ama montunun cebindeki telefonda, kızı Ayşe’nin o sabah gönderdiği kısa mesaj duruyordu: *"Anneciğim, dersler çok yoğun ama iyiyim. Yurt ücreti için de eline sağlık, seni çok özledim."* Kızı için o salona girmek, o aşağılanmayı sineye çekmek, o zehirli havayı solumak zorundaydı. Gururunu bir kez daha yutup o kapıdan içeri adım atmak zorundaydı.

Salonun önüne geldiğinde adımları durdu.

Dükkânın cam kapısı açıktı. Üzerindeki küçük metal çan eğri duruyordu. Gül kaşlarını çattı. Ceyda bu saatte asla dükkânı açmazdı; Kaan’ın da bu kadar dikkatsizce kapıyı aralık bırakması imkânsızdı. İçeriye doğru çekinerek bir adım attı ve kapıyı itti.

Ağzından boğuk, dehşet dolu bir çığlık kaçtı.

İçerisi bir enkazdı. Gri fayansların üzeri dökülmüş kırmızı şarapla, kırık ayna parçalarıyla, patlamış boya tüpleriyle kaplıydı. Havada geniz yakan korkunç bir kimyasal kokusu vardı. Raflar devrilmiş, tezgâhlar parçalanmıştı. Kendi odasının kapısına baktı; sedye örtüleri koridora saçılmış, reçine kutuları yerlere dökülmüştü.

"Aman Allahım... Bu ne..." diye fısıldadı Gül, titreyen elleriyle ağzını kapatarak.

Tam o sırada arkasından iki polis memuru ve hemen arkalarında Ceyda belirdi.

Ceyda kürk mantosuna sarılmış, gözleri ağlamaktan şişmiş gibi bir mendili burnuna bastırıyordu. Ama gözlerinin arkasında o sinsi, kan dondurucu parıltı çakıyordu. Yanındaki bıyıklı komiser içeriye göz gezdirdi, ardından şüpheyle Gül’e baktı.

"Gül Hanım siz misiniz?" dedi komiser sert bir sesle.

"Evet... Benim," dedi Gül, sesi titreyerek. "Neler olmuş buraya? Hırsız mı girmiş?"

Ceyda bir anda öne atıldı, teatral bir hıçkırıkla komisere sığınır gibi yaptı: "Memur bey! İşte kendisi! Gelmiş bir de pişkin pişkin soruyor! Komşular sabah cam kırılma seslerini duyunca beni aradı, koşup geldim... Bu kadın yaptı her şeyi! Bu kadın benim ekmek teknemi yıktı!"

Gül olduğu yerde taş kesildi. Kulakları uğuldadı. "Ne saçmalıyorsun sen Ceyda? Ben daha yeni geldim!"

"Yalan söylüyor memur bey!" diye bağırdı Ceyda, sesini bütün sokağa taşıracak kadar histerik bir çığlıkla yükselterek. "Kıskançlığından yaptı! Benim yeni gelen kuaförüm Kaan ile bir ilişkimiz var. Ama bu kadın Kaan’a takıntılıydı! Kaan’ı elde etmek için arkada yapmadığı rezillik kalmadı. Dün gece Kaan bunu sert bir şekilde reddedince hırsından kudurdu! Gece anahtarla içeri girip her şeyi yerle bir etmiş! Tehdit ediyordu beni zaten, 'Bu salonu başınıza yıkacağım' diyordu!"

Gül’ün başından aşağı kaynar sular döküldü.

Dünya ayağının altından çekildi sanki. Polislerin ona bir suçluya bakar gibi şüpheyle bakan gözleri... Ceyda’nın o iğrenç, timsah gözyaşlarıyla kaplı suratı... Ama en çok... O kelimeler: *"Kaan ile bir ilişkimiz var... Kaan bunu reddedince hırsından kudurdu..."*

Gül boğulacak gibi oldu. Demek Kaan ile Ceyda... Demek o koltukta onun saçlarına dokunan, fırtınanın ardından *"Çok güzelsin"* diye fısıldayan o adam, bu kadınla... Demek Gül gerçekten de sadece bir eğlence, araya giren zavallı, istenmeyen, takıntılı bir kadındı. Kendini öyle aptal, öyle çamurun içine batmış hissetti ki, polisin koluna dokunduğunu bile fark etmedi.

"Gül Hanım, karakola kadar geleceksiniz. Şikâyet var, ifadenizi alacağız."

Gül direnmedi. Tek bir kelime bile etmedi. Sırtı dimdikti ama içindeki bütün kemikler tek tek kırılmıştı. Başını öne eğmeden, mahallenin pencerelerden sarkan meraklı bakışları arasında polis otosuna bindi.

***

Kaan mutfakta ikinci fincan kahvesini içiyordu. İçinde tanımlayamadığı, ezici bir huzursuzluk vardı. Ceyda’nın o sabahki uysal sesi bir türlü aklına yatmıyordu; o kadının tabiatında böyle sessizce geri çekilmek yoktu. Ortada bir hesap dönüyordu ama Kaan bunu çözemiyordu.

Sakin kalmaya çalışsa da yerinde duramıyordu. Bir şeylerin ters gittiği hissi, kahvesiyle baş başa kalmasına inatla engel oluyordu. Sonunda içinde kopan fırtınayla boğuşmaktan pes edip dükkânı kontrol etmeye karar verdi. Soğumaya yüz tutmuş kahvesini tek yudumda kafasına dikerken, "Sadece göz ucuyla bakıp döneceğim," diye fısıldayarak vicdanını rahatlatmaya çalıştı.

***

Dükkânın bulunduğu mahalleye vardığında ortalıkta gergin bir hava vardı. Çevredeki bütün esnaf dükkânlarının önüne çıkmış, kendi aralarında hararetli bir şeyler konuşuyordu. Kaan, aralarında az çok samimiyeti olan fırıncı Mehmet Usta’yı görünce, hafta içi bu telaşa neyin sebep olduğunu merak ederek adımlarını o tarafa yöneltti.

Kaan’ı fark eden Mehmet Usta telaşla seslendi. "Kaan Usta! Sen buralarda mıydın yahu? Sabah neler oldu neler! Dükkânı polisler bastı!"

Kaan afalladı. "Ne polisi Mehmet Abi? Ne diyorsun sen?"

"Dükkânı gece darmadağın etmişler! Camlar, aynalar yerlerde! Ceyda Hanım ağlayıp duruyordu, Gül Hanım’ı da polisler arabaya bindirip karakola götürdüler! Ceyda Hanım 'Bunu Gül yaptı, Kaan’la olan ilişkimizi kıskandı!' diye bütün mahalleye bağırıyordu!"

Kaan’ın gözleri karardı. Şakaklarındaki bütün damarlar aynı anda patlayacak gibi zonkladı. Ceyda... Demek o şeytani kumpas buydu! Kaan’ı bu yüzden evde tutmuştu! Gül’ü tek başına o yangının içine atmak, onu bir suçlu gibi polisin önüne fırlatmak için!

"Nereye gittiklerini biliyor musun?"

"Bizim mahallenin karakoluna tabii…"

Kaan, cümlenin devamını bile dinlemeden ölümden kaçarcasına oradan fırladı. Kasım ayazı ciğerlerini parçalarcasına nefes alıyor, sokakları yara yara karakola doğru koşuyordu.

***

Karakolun içi kâğıt, tütün ve soğuk çay kokuyordu.

Komiserin odasında Gül tahta bir sandalyede oturuyordu. Elleri kelepçeli değildi ama kucağında öyle kaskatı kenetlenmişti ki, parmak boğumları bembeyazdı. Ceyda ise komiserin masasının kenarında, elinde mendille yaşlarını siliyor, polise yalanlarını sıralıyordu:

"...yemin ederim komiser bey, Kaan bana dün gece 'Bu kadından korkuyorum, bana musallat oldu' dedi. Ben Gül’e acıdığım için işe almıştım, tek başına çocuk büyütüyor diye... Meğer yılan beslemişim koynumda!"

O anda komiserin odasının kapısı öyle bir gürültüyle açıldı ki, duvara çarpan kapının sesi içerideki herkesi yerinden sıçrattı.

Kaan eşikte duruyordu.

Göğsü bir körük gibi inip kalkıyordu. Kumral saçları alnına yapışmıştı; gri gözlerinde öyle bir yangın, öyle bir vahşet vardı ki, Ceyda adamı görünce oturduğu yerde sindi.

"Yalan söylüyor!" diye kükredi Kaan. Sesi karakolun taş koridorlarında bir şimşek gibi patladı.

Komiser ayağa kalktı. "Hop! Kimsin sen bilader? Nereye dalıyorsun öyle?"

Kaan komisere bakmadı bile. Doğrudan masanın önüne yürüdü. Gözlerini Ceyda’nın kireç gibi beyazlayan yüzüne dikti.

"Ben Kaan," dedi, her kelimesi çekiç gibi indi masaya. "O bahsettiği kadın kuaförüyüm. Ve bu kadının ağzından çıkan her şey ahlaksızca bir yalandan ibaret!"

Gül başını çok yavaş kaldırdı. Kaan’ın yüzüne baktı; gözlerinde hiçbir umut yoktu, sadece derin bir kırgınlık vardı.

Kaan komiserin masasına iki elini dayadı, öne eğildi: "Komiserim, bu kadınla benim aramda hiçbir zaman bir ilişki olmadı. Asla olmadı! Dün gece salonda beni yalnız kıstırıp baştan çıkarmaya çalışan, yarı çıplak karşıma dikilen Ceyda’nın ta kendisidir!"

Ceyda ayağa fırladı, sesi histerik bir çığlığa dönüştü: "İftira atıyor! Yalan söylüyor memur bey! Beni korumak için değil, bu kadını kurtarmak için yalan söylüyor!"

"Ben dün gece bu kadını elimin tersiyle ittim!" diye gürledi Kaan, sesi Ceyda’nın cırlamasını ezip geçmişti. "Yüzüne tükürdüm onun! 'Karşımda çırılçıplak dursan bile sana dönüp bakmam!' dedim. Yerdeki o kırık şarap kadehini de dün gece üzerime fırlatan bizzat kendisidir! İnanmıyorsanız gidin bakın, yerdeki kırmızı şarap lekesi dünden kalma! Reddedildiği için beni tehdit etti. Arkamdan, 'Sana o hayatı zindan edeceğim!' diye bağırdı! Sabah da beni arayıp, 'Dükkâna gelme, dün gece için çok utandım' diyerek beni olay yerinden uzaklaştırdı. Alın, telefonumdaki kayıtlara bakın!"

Ceketinden telefonunu çıkarıp komiserin masasına çarparcasına bıraktı.

Sorgu odasına bir anda buz gibi bir mezar sessizliği çöktü.

Ceyda’nın dudakları titremeye başlamıştı. Yüzündeki o kibirli, boyalı maske anında tuzla buz oldu; geriye sadece suçüstü yakalanmış, zavallı ve zehirli bir kadın kaldı. Komiser ekrandaki arama kayıtlarına kısaca baktı, ardından yavaşça Ceyda’ya döndü. Adamın gözlerindeki o bariz tiksinti, aslında her şeyi özetliyordu.

Ceyda boğuk ve titrek bir sesle masaya doğru uzandı. “Komiserim…”

"Yeter," dedi komiser soğuk bir sesle. "Gül Hanım, siz çıkabilirsiniz. İfadeniz tamamlandı. Ceyda Hanım, sizinle biraz daha özel konuşacağız. Polise yalan beyanda bulunmak ve iftiradan hakkınızda işlem başlatıyorum."

Gül yavaşça ayağa kalktı.

Tek kelime etmedi. Ağlamadı. Ceyda’ya dönüp bakmadı bile. Kaan’a da bakmadı. Sanki o daracık odada, hatta koca dünyada yapayalnızdı. Çantasını sessizce omzuna astı ve kapıdan çıkıp gitti.

Kaan arkasından fırladı. "Gül! Gül, dur!"

Gül karakolun basamaklarını hızla indi. Dışarıdaki soğuk hava yüzüne çarptığında adımlarını daha da hızlandırdı. Kaçmak istiyordu; bu şehirden, bu yalandan, bu insanların kirli dünyasından kaçmak istiyordu.

"Gül, yalvarırım dinle!"

Kaan arkasından yetişti. Caddenin köşesindeki boş bir parkın demir parmaklıkları önünde Gül’ün kolunu tuttu.

Gül öyle bir hırsla, öyle bir güçle kolunu çekti ki, Kaan geri sendelemek zorunda kaldı.

Gül döndü. Ve o an, günlerdir, belki de yıllardır o demir kafeste tuttuğu bütün sabrı, bütün gururu bir yanardağ gibi patladı. Yanaklarındaki çiller öfkeden alev almıştı; koyu kahverengi gözlerinden ateş fışkırıyordu.

"Bana dokunma!" diye haykırdı Gül. Çatallı sesi boş caddede yankılandı. "Bana sakın dokunma Kaan!"

"Gül, ben..."

"Beni dinle!" Gül bir adım atıp Kaan’ın üzerine yürüdü, işaret parmağını adamın göğsüne sertçe vurdu. "Beni dinleyeceksin! Ben bu hayatta adıma tek bir leke bile sürdürmedim! Duydun mu beni? Babasız büyüdüm, aç kaldım, açıkta kaldım ama kimsenin tek kuruşuna el uzatmadım! Kızım Ayşe yurt dışında başı dik gezsin diye geceleri belim kopana kadar çalıştım! Kimsenin metresi olmadım, kimsenin oyununa alet olmadım!"

Göğsü hızla inip kalkıyor, gözlerinde yaşlar birikiyordu ama inatla o yaşların akmasına izin vermiyordu.

"Sen geldin..." dedi Gül, sesi acıyla titreyerek. "Senin o suskunluğun, o karanlığın, o kadının sana olan hastalıklı hırsı benim hayatımı da altüst etti! Ben bugün o karakolda hırsız muamelesi gördüm Kaan! Kıskanç, zavallı bir metres muamelesi gördüm! Komşuların, polisin önünde haysiyetim ayaklar altına alındı benim!"

Kaan başını kaldıramadı. Gül’ün her kelimesi göğsüne sıkılan bir kurşun gibiydi. Kadın haklıydı. Sonuna kadar haklıydı. Kaan’ın o anlamsız korkaklığı, Ceyda'yı salonda yalnız bırakışı bu felaketi adım adım hazırlamıştı.

Kaan kollarını iki yanına düşürdü. Bütün kalkanlarını, o taşlaşmış gururunu, ardına saklandığı o kuralcı zırhı Gül’ün ayaklarının dibine fırlattı. Gözlerini kaldırdığında, o kül grisi gözlerin derinliğinde ilk defa en çıplak acı vardı.

"Haklısın Gül," dedi Kaan. Sesi bir fısıltı kadar alçak ama bir dağ kadar ağırdı. "Bin kere haklısın. Seni o cehennemin ortasına atan benim. Özür dilerim Gül… Gerçek şu ki, ben sadece bir korkağım. O gece o kadar güzeldin ki... Belki de hayatımda gördüğüm en güzel manzaraydı. Sadece yeniden acı çekmekten korktum. Kendi duygularımla yüzleşip elini tutmaktan delicesine korktum. Ama artık korkmuyorum. Çünkü ben…"

Kelimeler Kaan’ın boğazında düğümlendi. Devamını getiremedi. Ama o gri gözlerdeki sarsılmaz bakış, dile dökülemeyen her şeyi haykırıyordu.

Gül donakaldı.

Kaan’ın o yıkılmış, tüm silahlarını bırakıp teslim olmuş haline baktı. Bugüne dek hayatına giren bütün erkekler onu yüzüstü bırakmıştı. Hepsi kendi postunu kurtarmak için Gül’ü ateşe atmıştı. Ama bu adamın gözlerinde kendi ruhunun yansımasını görüyordu: Başka birine güvenmekten delicesine korkan, yaralı bir ruh.

Gül’ün gözünden tek bir damla yaş süzüldü. Yanağındaki çillerin üzerinden kayıp gitti. Gül o yaşı elinin tersiyle hızla sildi; zayıf görünmek istemiyordu. Çenesi titredi.

"O salona bir daha asla adım atmam," dedi Gül, sesi yorgun ve kırıktı. "Ne ben girerim oraya... Ne de sen."

"Biliyorum," dedi Kaan. "Benim de işim bitti orada."

Gül bir adım geri çekildi. Kaan’a baktı; aralarındaki o yangın sönmemişti ama küllerin altından bambaşka, kırılmaz bir bağ doğuyordu. Onu hemen kucaklayamazdı, hemen affedemezdi; yaraları çok derindi. Ama Kaan’ın o güvenilmez, yabancı adamlardan biri olmadığını biliyordu artık.

"Bir daha benim hayatımı böyle bir ateşin içine atacaksan..." dedi Gül, sözcükleri rüzgârda hafifçe dağıldı. "...şimdi dön git Kaan. Arkana bile bakma."

"Gitmem Gül," dedi Kaan, tek bir an bile tereddüt etmeden. "Ölsem de gitmem."

Gül başını çok hafifçe eğdi. Dudaklarının kenarında acı ama sahici bir kıvrım belirdi.

"Beni o karakoldan çekip aldığın için..." dedi Gül, sesi ilk defa yumuşayarak bir fısıltıya dönüştü. "...teşekkür ederim."

Arkasını döndü. Parkın yanındaki yoldan, dördüncü sokağa doğru yürümeye başladı. Kaan peşinden gitmedi; ama bu kez aralarında o soğuk boşluk yoktu. İkisi de aynı yangından sağ çıkmış, aynı küllerin üzerinde birbirlerine doğru ilk gerçek adımlarını atmışlardı.