Ellerimden Tutan Boşluk Bölüm 10

USTA VE ÇIRAK

Sabah altıyı yirmi geçe telefon tezgâhta titredi. Gül çaydanlığı daha ocağa koymamıştı.

Günaydın. Çayı demledim, ilk yudumda seni düşündüm, dilimi yaktım. Senin suçun.

Gül ekrana bakıp güldü, elindeki kibriti tezgâha bıraktı. Benim suçum olsun. Bundan sonra üfleyerek iç.

Üflerken de seni düşünüyorum. Çıkışı yok bunun.

Bir süre yazmadı. Çaydanlığın altını yaktı, bardakları dizdi, sonra telefonu yine eline aldı. Sabah sabah niye bu kadar konuşkansın?

Beşte kalkıyorum. Altıdan sonra konuşacak kimse kalmıyor, sıra sana geliyor.

Ne şanslıyım.

Dün seni kapıya bıraktıktan sonra bir süre sokakta durdum bu arada. Işığın yanmasını bekledim.

Gül mutfak penceresine baktı, sonra yazdı: Perdeden gördüm seni. Işığı yaktım, söndürdüm, tekrar yaktım. Hâlâ oradaydın.

Üçüncüde gittim.

Telefonu göğsüne bastırdı; içeriden biri görmüş gibi hemen indirdi. Buzdolabının kapağında Ayşe’nin karne fotoğrafı duruyordu, mıknatısın altından bir köşesi kıvrılmıştı. Parmağının ucuyla düzeltti.

O gün Nermin Abla’ya masaja gitti, bel fıtığı için. Kadının salonundaki kadife koltuğa çantasını bırakırken telefon üç kere öttü. İkisine tek elle cevap yazdı; üçüncüde sedyeye havlu seriyordu, yetişemedi.

"Senin elin bugün bir hızlı," dedi Nermin Abla, yüzü yastığın deliğine gömülü.

"Hızlı değil Nermin Abla, hep böyle."

"Yok yok, hızlı. Aklın başka yerde."

Gül cevap vermedi. Kürek kemiğinin altına biraz sert bastı; kadın "Ah!" deyince, "Düğümlenmiş burası," dedi.

İkinci gün Kaan öğlen bir fotoğraf attı: mavi çizgili porselen bir tabak, kenarında ince bir çatlak. Bu tabak benden büyük bir şey saklıyor. Çatlak ilerlerse mutfakta tek tabak kalacak.

Gül durakta otobüs bekliyordu, rüzgâr elindeki market poşetlerini çekiştiriyordu. Tabağa o kadar bağlanılmaz.

Bağlanılır. Sen bilmezsin, senin tabakların market promosyonu.

Kırılsın diye alıyoruz zaten. Kırılırsa süpürür, geçersin.

Eve gelince lavabodaki kendi tabaklarına baktı. Birinin kenarında silik kırmızı bir çiçek vardı, öbürü düz beyazdı, biri de camdı. Hiçbiri diğerinin eşi değildi. Cam olanı kurularken elinde biraz fazla tuttu.

Üçüncü gün sabahtan ses çıkmadı. Gül dokuzda telefona baktı, bir daha bakmamaya karar verdi, on buçukta yine baktı. Öğleden sonra ikiyi çeyrek geçe ekrana iki kelime düştü:

Yoğunum biraz.

Nokta bile yoktu.

Tamam, kolay gelsin, yazdı Gül. Altına ekledi: Bir şey mi oldu? Gönder tuşuna basınca ikincisinin fazla olduğunu anladı. Silemezdi artık, gitmişti. Mesajın yanında iki tik belirdi, akşama doğru maviye döndü. Cevap gelmedi.

Dördüncü gün öğlen bir buçukta: Çok işim var. Sonra konuşuruz.

Gül telefonu televizyon ünitesinin yanına, şarj kablosunun arkasına bıraktı. Akşama kadar eline almadı. Mutfakta baharat kavanozlarını indirdi, hepsinin kapağını tek tek açıp kokladı; karabiberi kimyonun soluna koydu, sonra vazgeçip sağına aldı. Ayakta yarım kâse yoğurt yedi. Kaşığı lavaboya bırakırken çıkan metalik ses mutfağa fazla geldi.

Ayşe tam o sırada aradı.

"Anne? Neredesin?"

"Evdeyim. Neredeyim ki?"

"Sesin garip geliyor."

"Yok, camları sildim de... rüzgâr çarptı biraz."

"Anne, kış günü cam mı silinir?"

"İs yapmış karşı apartmanın soba borusu. Karanlıkta mı oturayım?" Cümlenin sonu inceldi. Musluğun contası damlatıyordu; tık, tık. "Sen ne yaptın, etüdü aldın mı?"

Ayşe bir şeyler anlattı. Gül "hı" dedi, "iyi" dedi, "tamam" dedi. Telefon kapandıktan sonra da musluğa baktı bir süre.

Bu sessizliği tanıyordu. Muhsap da böyle başlamıştı: önce cümleler kısalmış, sonra aramalar seyrekleşmişti; bir gün de kapının ağzında, daha ayakkabısını bile bağlamadan "Uzatmayalım Gül," demişti. Kimse bağırmamıştı. En kötüsü buydu.

Mutfak sandalyesini çekti. Oturmadı, arkalığını iki eliyle tuttu.

"Tamam," dedi kendi kendine.

Telefonu kablonun arkasından aldı. Ayakta, hiç oturmadan yazdı: Bu akşam altıda o kafede buluşalım mı? Konuşmamız lazım.

Konuşmamız lazım. Cümlenin ne kadar ağır durduğunu gönderdikten sonra fark etti.

Yirmi dakika sonra cevap geldi: Olur. Altıda.

Odaya geçti, dolabı açtı. Ütülü gömleğe uzanan eli yarı yolda durdu; geri çekti. Sandalyenin üstündeki soluk hırkayı giydi, dirseğinin oradaki tüyleri iki parmağıyla kopardı. Aynanın önünden geçerken başını çevirmedi. Saçını lastikle ensesinde topladı, kulağının arkasında bir tutam dışarıda kaldı, düzeltmedi. Spor ayakkabıları kapının yanındaydı; bağcıklarını çözmeden topuğuna basarak geçirdi.

***

Kafe yine aynıydı. Köşedeki pikap dönüyordu ama sesi kısılmıştı, cam önünde iki üniversiteli defterlerinin üstüne eğilmişti.

Gül cam kenarına oturdu, hırkasını çıkarmadı. Tezgâhtaki kız bu sefer başkasıydı; burnunda küçük bir hızma vardı. Yanına gelince Gül menüye bakmadı bile.

"Filtre kahve. Sütsüz."

Altıyı beş geçe kahve geldi. Altıyı yirmi geçe kapının çıngırağı çaldı; Gül başını kaldırdı, sarı montlu bir adam girdi, doğruca tuvalete yürüdü. Gül bakışlarını kupanın sapına indirdi.

Altı buçuk.

Kahvenin yüzünde ince, mat bir zar oluşmuştu. Çay kaşığının ucuyla itti; zar dağılmadı, kaşığa yapıştı. Telefonu açtı. Bildirim yoktu. Kaan’ın en son mesajı: Olur. Altıda. Altında kendi yazdığı hiçbir şey yoktu.

Bir şey olmuştur, dedi içinden. Sonra: Ne olacak.

Hızmalı kız yan masayı toplarken durdu, Gül’ün kupasına baktı. "Abla, ısıtayım mı bunu? Soğumuş."

Sesi yumuşaktı. Fazla yumuşak. Başı hafifçe yana yatmıştı.

Gül’ün yanakları yandı. Elini kupanın yanından çekip dizine indirdi. "Yok, içiyorum ben."

Kız bir saniye daha durdu, dudaklarını birbirine bastırdı, tepsiyi göğsüne yaslayıp uzaklaştı. Tezgâhın arkasında yanındaki çocuğa bir şey fısıldadı; çocuk başını çevirip cam kenarına baktı, hemen önüne döndü.

Altı kırk beşte Gül ayağa kalktı. Sandalye yerde gıcırdadı. Kasada para çıkarırken madeni bir lira parmaklarının arasından kaydı, tezgâhın altına yuvarlandı.

"Ben alırım abla."

"Yok."

Eğildi, dizleri çıtladı. Parayı tozlu köşeden aldı ama hemen doğrulmadı; çözülmemiş bağcığını düzeltiyormuş gibi iki saniye oyalandı orada. Yüzüne hücum eden kanın çekilmesini bekledi. Sonra kalktı, kağıt parayı tezgâha bıraktı, üstünü beklemeden kapıyı itti.

Dışarısı serindi, rüzgâr hırkanın önünü açtı. Köşedeki elektrik direğinin dibinde durdu. Aramadı. Mesaj ekranını açıp mikrofon simgesine bastı; başparmağının ucu beyazlaşana kadar basılı tuttu.

"Kaan."

Sesi çatallı çıktı, yutkundu. Sokaktan bir motosiklet geçti, gürültü kesilene kadar bekledi ama kaydı bırakmadı.

"Bak... net olmaktan korkan adamlarla vakit kaybedecek yaşta değilim ben. Hevesin mi kaçtı, vaz mı geçtin... bunu dürüstçe söyleyecek kadar yetişkin olmanı beklerdim. Beni orada, bir saat tek başıma beklettiğin için sağ ol. Bir daha beni arama. Zamanımı da çalma."

Parmağını kaldırdı. Kayıt gitti.

Telefonu hırkanın cebine tıktı, elini cebin içinde yumruk yapıp yokuş aşağı yürüdü.

***

Tavanın köşesindeki sıva bir türlü tutmuyordu.

Kaan spatulayı üçüncü kez sürdü; ıslak alçı yine kabarıp demirin ağzına yapıştı. "Hay senin..." Spatulayı kovaya bıraktı; sap plastik kenara çarpıp beyaz bulamacın içine gömüldü.

Sağ kürek kemiğinde derin bir sızı vardı, kolunu indirince de geçmiyordu. Gözlerini kırpıştırdı; kirpiklerine kireç tozu yapışmıştı, elinin tersiyle silmeye çalışırken yanağına astar bulaştırdı.

Dükkânın ortasında tek bir çıplak ampul yanıyordu, kablosu tavandaki çividen sarkıtılmıştı. Camlar iki hafta öncesinin gazeteleriyle kaplıydı; birinin bandı nemden atmış, kâğıdın yarısı öne doğru sarkmıştı, kapı altından rüzgâr girdikçe hışırdıyordu.

Dört gündür buradaydı. Depozito ve ilk kira ödenince cüzdanda kalan parayı bir akşam masaya serip boyacı ustasının söylediği rakamın yanına koymuştu. Yarısı bile çıkmıyordu. Ertesi sabah nalburdan en ucuz plastik boyadan üç kova, iki rulo ve ikinci el bir tahta merdiven almıştı. Dört duvar, demişti kendi kendine çıkarken. İki günde biter. Sonra anahtarı Gül’ün avucuna koyarım.

İki gün geçmiş, rutubetli duvar boyayı olduğu gibi içmişti. Kuruyunca altından yine sarı lekeler kusuyordu.

Merdivenden indi, son basamakta diz kapağı kovaya çarptı. Yerdeki su şişesine uzandı; boştu. Musluğa doğru yürürken talaşların ve yırtık zımpara kâğıtlarının arasında telefonun ekranının yanıp söndüğünü gördü. Aldı, avucunun içiyle sildi.

21.38.

Ekrana baktı. Sonra gazete kaplı cama. Sonra yine ekrana.

"Altıda," dedi sesli. "Altıda..."

On bir cevapsız arama. Altında bir sesli mesaj. Başparmağındaki boya ekrana bulaştı, bastı, telefonu kulağına götürdü.

Önce motosiklet gürültüsü, ardından Gül’ün sesi; düz ve yavaş: ...Beni orada, garsonların önünde bir saat tek başıma beklettiğin için sağ ol. Bir daha beni arama. Zamanımı da çalma.

Kayıt bitti. Başka bir şey yoktu.

Kaan’ın ağzı aralandı. Geriye bir adım attı, topuğu yerdeki boş teneke kutuyu ezdi. Aradı. Bir kez çaldı, kesildi; meşgule düştü. Yine aradı. Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor.

"Aç şunu," dedi boş dükkânın ortasında. "Gül, aç lütfen."

Bir daha bastı. Aynı mekanik kadın sesi.

Pantolonuna sildiği elleri kumaşta gri izler bıraktı. Mesaj yazmaya çalıştı ama parmağının ucundaki kurumuş alçı ekranı algılamıyordu; harfler birbirine girdi. Başparmağını tırnağıyla kazıdı, derisi kızardı, tekrar denedi. Önce konumu gönderdi. Sonra yazdı:

Yalvarırım buraya gel Gül. Kaçmadım, yalan söylemedim. Sadece buraya gel ve ne halde olduğumu gör, sonra istersen yüzüme tükür.

Mesaj gitti. Tek tik.

Telefonu tezgâha bıraktı. Sırtını duvara yasladı, tişörtünün arkası ıslak astara yapışınca hemen doğruldu. Plastik tabureyi ayağıyla çekip çöktü, dirseklerini dizlerine dayadı, ayakkabısının burnundaki kurumuş beyaz damlaya bakmaya başladı.

***

Gül apartmanın dış kapısındaydı. Anahtarı kilide soktu, dönmedi. Çıkarıp baktı: kömürlüğün anahtarı. Anahtarlığı çevirirken cebinde telefon titredi.

Bakmayacaktı. Doğru anahtarı buldu, yuvaya yerleştirdi. Telefon bir daha titredi.

Çıkardı. Ekranda küçük bir harita karesi, üzerinde kırmızı bir iğne. Altında yazı: ...sonra istersen yüzüme tükür.

Dudağının içini ısırdı. Anahtarı kilitten çekti. Merdiven otomatiğinin ışığı söndü; karanlıkta iki saniye durdu, sonra dış kapıyı kendine çekip sokağa çıktı.

Adres iki sokak ötedeydi, eski demirciler arastasının çıkmazı. Hızlı yürüyordu; kollarını göğsünde kavuşturmuştu, hırkanın etekleri bacaklarına çarpıyordu. İçinden cümleleri hazırlıyordu. Sen beni ne sandın. İki gün iki kelime...

Sokağın dükkânlarının çoğu kepenk indirmişti. Yalnızca bir tanesinin kepengi bel hizasına kadar açıktı, altından kaldırıma turuncu, cılız bir ışık sızıyordu. Camlarına yamuk yumuk gazete kâğıtları bantlanmıştı.

Eğilip kepengin altından geçti. Kapının koluna bastı; alüminyum doğrama betona sürterek açıldı.

"Bak Kaan, ben senin—"

Sözü ağzında kaldı.

Önce genzine keskin bir tiner ve ıslak kireç kokusu doldu; öksürecek gibi oldu, kendini tuttu. Yerde üst üste yırtık mukavvalar, devrik bir plastik kova, kovanın ağzından dökülüp gazetelerin üstünde donmuş beyaz bir gölcük... Ve tam ortada, alçak tabureye çökmüş Kaan.

Saçının önü alçıdan bembeyaz olmuş, sertleşip dikilmişti. Tişörtünün omzu yırtıktı, boynundan aşağı terle karışık gri boya yolları inmişti. Başını kaldırdı. Yüzünün bir yanında kurumuş astar lekeleri vardı, gözkapakları tozdan ve uykusuzluktan şişmişti.

Kalkmaya çalıştı; tabure topuğunun arkasında kayınca elini duvara dayadı.

"Gelmezsin sandım," dedi. Sesi çatlamış, kurumuştu. "Gül, ben... telefon şuradaydı. Talaşın içinde kalmış, duymadım."

Gül eşikte durdu, çantasının kayışını sıktı. "Beni bir saat kafede—"

"Biliyorum." Kaan elini kaldırdı; avucu kabuk bağlamış boyayla kaplıydı. "Biliyorum, haklısın, özür dilerim. Saate hiç bakmadım. Tavan akıyor, alçıyı bir türlü tutturamadım, kuruyacak diye... Para kalmadı Gül. Depozito, ilk kira derken... Sana da diyemedim. 'Gel beraber yapalım ama ustaya verecek param yok' diyemedim. Bitireyim, tabelayı asayım, seni kapıdan öyle sokayım istedim."

Sustu. Yutkundu, başını eğdi.

Gül ona bakıyordu. Sonra bakışı Kaan’ın elini dayadığı duvara kaydı. Gözlerini kıstı.

Bir adım içeri attı; ayakkabısının tabanı dökülmüş kuru sıvaya basıp çıtırdadı. Kaan’ın yanından geçti. Kaan, kadın kendisine çarpacakmış gibi omzunu hafifçe kastı. Gül ona dokunmadı bile; doğruca duvara yürüdü.

Elini uzattı, kabaran boyaya tırnağını takıp çekti. Boya, haşlanmış patates kabuğu gibi bir karış soyulup elinde kaldı. Altından ıslak, koyu gri sıva çıktı.

Elindeki parçaya baktı, sonra prizin üzerine. Prizin delikleri boyayla dolmuştu, kenarından iki uzun damla akıp donmuştu.

Kaan’a döndü.

"Astar sürmeden boya mı yapılır?"

"Ne?"

"Astar diyorum, astar!" Soyulan boya parçasını yere fırlattı, sesi boş dükkânda yankılandı. "Zımpara yok, duvarın nemini almamışsın, prizleri maskelememişsin bile! Bu duvar iki güne kalmaz pul pul dökülürdü!"

"Kutunun üstünde... 'tek katta kapatır' yazıyordu."

"Kutunun üstüne bakıp dükkân mı boyanır?" Çantasını omzundan sıyırıp kuru kartonların üstüne attı; çantanın ağzından anahtarlık ve bir paket kâğıt mendil kaydı. Hırkasının kollarını dirseklerine kadar sertçe sıvadı. "İki kova boyayı çöpe atmışsın. Ver şu fırçayı bana, çabuk."

"Gül, bu saatte..."

"Ver dedim!"

Kaan’ın yanındaki fırçayı kendisi uzanıp aldı. Kıllarını parmağıyla yokladı; yarısı kurumuştu, yüzünü buruşturdu. Çantasına eğilip içini karıştırdı, arkası silgili yeşil bir kurşun kalem çıkardı. Ensesindeki gevşek lastiği çekip çıkardı; saçını tepesinde sıkıca burdu, kalemi çaprazlama içinden geçirdi. Saç taş gibi durdu.

"Maskeleme bandı nerede?"

"Hangisi?"

"Kâğıt bant, sarımsı olan. Alıp almadığını bile bilmiyorum, sen söyle."

"Poşette... olmalı." Kaan köşedeki siyah hırdavat poşetini gösterdi. "Gül, gerçekten, ben yarın—"

"Yarın bir kat daha sürersin, haftaya da tavan başımıza iner. Sus da poşeti getir. Bir de spatula, en genişinden. Yürü çırak."

Kaan bir saniye durdu. Ağzını açtı, kapattı. Sonra gitti, poşeti karıştırdı, kâğıt bandı ve sapı boyalı geniş bir spatula bulup getirdi. Uzatırken parmakları Gül’ün avucuna değdi. Gül elini çabucak çekti, bandın ucunu tırnağıyla bulup dişiyle kopardı.

Çömeldi, prizin dört kenarını bantla jilet gibi çevirdi.

"Böyle yapılır," dedi kalkmadan. "Şimdi süpürgeyi al. Ben kabaranları kazıyacağım, sen arkamdan toplayacaksın. Ayağıma dolanma."

"Emredersiniz," dedi Kaan. Sesi kısık çıktı.

Gül duvara döndü, spatulayı kabaran boyanın altına soktu. Hırş, hırş. Beyaz kabuklar yere yağdı.

Beş dakika hiç konuşmadılar. Spatulanın demir sesi, süpürgenin hışırtısı. Bir ara Kaan tezgâha gitti, telefonundan bir şeyler tuşlayıp köşedeki boş, temiz boya kovasının dibine bıraktı. Kovadan boğuk, yankılı bir akustik gitar sesi yükselmeye başladı.

Gül’ün spatulası bir an yavaşladı. "O ne?"

"Radyo çekmiyor. Sessiz olunca duvar insanın üstüne çöküyor."

Gül cevap vermedi. Kolunu yukarı uzattı, boyunun yettiği en yüksek pütürü kazıdı. Hırkası biraz sıyrıldı, belindeki tişörtün kenarı göründü. Kaan süpürgeyi durdurdu, bakışlarını hemen oradan çekip yerdeki kabuklara indirdi.

Saat gece yarısını geçerken duvarın yarısı çıplak sıvaya dönmüştü. Gül elini dizine koyup belini doğrulttu. Soluğu biraz daralmıştı; boştaki elinin parmak uçlarını bir saniye göğüs kemiğinin tam ortasına bastırdı, içerinin kireç tozuna yorup kesik bir nefes verdi. Alnını elinin tersiyle sildi; derisinde ince beyaz bir çizgi kaldı.

"Baban mı öğretti bunu?" diye sordu Kaan. Süpürgenin sapına iki eliyle yaslanmıştı.

Gül duvara bakıyordu. "Hı."

"Boyacı mıydı?"

"Ustaydı." Spatulanın ucundaki kurumuş alçıyı başparmağıyla çıtlattı. "Yazın okul kapanınca yanında götürürdü beni. Annem tekstil atölyesindeydi, evde tek başıma kilitli kalmayayım diye. Boş tiner tenekelerinin üstünde otururdum ben, ekmek arası domates peynir yerdim. Prizlerin bandını bana çektirirdi, boyum ancak oraya yetiyordu çünkü. Yamuk olursa söker, baştan yaptırırdı."

"İyi öğretmiş."

"Sonra gitti işte." Sesi hiç değişmedi. "Bir sabah kalktık, yok. Alet çantası ayakkabılığın yanında duruyordu. Annem iki sene kimseye dokundurmadı, bir gün döner de takımını alır diye. Sonra eskiciye verdi. Ben içinden küçük bir spatulayı ayırmıştım, yatağın altında saklardım."

Rulo fırçayı astar kovasına daldırdı, plastik ızgarada iki kere süzdü. Duvara ilk darbeyi vurdu. Sulu beyaz astar, koyu gri sıvanın üstüne düzgün bir şerit halinde yayıldı.

"Bak," dedi, ruloyu aşağı yukarı gezdirirken. "Bileğini kırma, iz bırakır. Düz çıkacaksın, düz ineceksin."

Kaan bir adım arkasına yaklaştı. "Tamam."

"Bir daha böyle yapma Kaan." Ruloyu kovaya bıraktı ama arkasını dönmedi. Omuzları biraz inikti. "Para bitti de, boya tutmadı de. Beceremedim de. Ama susma. Ben karşımdaki susunca kafamda başka yerlere gidiyorum. Orası iyi bir yer değil."

Kaan’ın elindeki süpürge hafifçe yana yattı. Gül’ün ensesindeki yeşil kurşun kaleme, boynuna yapışmış terli saç tellerine baktı.

"Korktum," dedi.

Gül yarım döndü. "Neden?"

"Geçen gün kafede bana öyle bir baktın ki... Sanki her şeyi tek başıma halledebilirmişim gibi. Sonra buraya geldim, cebimde üç kuruş, duvara iki kova boyayı bile yediremiyorum. Çıkıp karşısına 'beceremedim' diyemedim."

Gül onun yüzüne baktı. Kaan’ın kaşının üstünde kurumuş bir alçı topağı duruyordu, göz akları kızarmıştı.

"Salaksın," dedi. Sesi sert değildi. Önüne döndü. "Şu merdiveni getir. Kirişin altı kalmış, senin boyun yetmez oraya."

"Yeterdi aslında."

"Getir hadi, ustayla laf yarıştırma."

Kaan tahta merdiveni çekip kirişin altına kurdu, yan demir çengellerini kilitledi. "Ben çıkayım, biraz sallanıyor bu."

"Çekil şuradan, fırça tutmasını bilmiyorsun daha." Gül kestirme fırçasıyla küçük boya kabını aldı. Birinci basamağa bastı, tahta gıcırdadı. İkinci. Üçüncü.

Uzanıp fırçanın ucuyla tavanla duvarın birleştiği köşeyi çekmeye başladı; başı geriye yatmış, boynu uzamıştı.

Sol ayağını basamağın ucuna kaydırınca merdivenin arka bacağı yerdeki gazete yığınının üstünde kaydı. Tahta gövde yana doğru silkindi.

Gül kısa bir ses çıkardı, elindeki boya kabı eğildi.

Kaan’ın elleri anında beline kapandı. İki yandan, hırkanın üstünden, kaburgalarının hemen altından sıkıca kavradı. Gül düşmemişti, boştaki eliyle kirişe tutunmuştu ama bütün ağırlığı Kaan’ın avuçlarına binmişti. Kaan onu kendine çekip bir basamak aşağı, sağlam basamağa indirdi.

Merdiven durdu. Kaan ellerini çekmedi.

Yüzleri şimdi aynı hizadaydı. Gül’ün başının arkasındaki çıplak ampul, saçlarının kenarından süzülüp Kaan’ın yüzüne vuruyordu. Kovadaki telefondan başka bir parça başladı; daha yavaş, tek telli.

"Düşmedim," dedi Gül. Sesi çok yakından çıktı.

"Sallandı."

"Bırakabilirsin."

Kaan bırakmadı. Bakışları Gül’ün gözlerinden dudaklarına indi, orada biraz durdu, sonra tekrar yukarı çıktı. Gül’ün kirpiğine tebeşir tozu kadar beyaz bir alçı zerresi takılmıştı; göz kırpınca titredi ama düşmedi.

"Beni gerçekten affettin mi usta?"

Gül yutkundu. Kirişi tutan elini yavaşça indirdi, parmak ucuyla Kaan’ın şakağındaki kurumuş boya lekesine dokundu. Tırnağıyla hafifçe kazıdı; leke düştü, altındaki deri kızardı. Eli orada, adamın yanağının kenarında kaldı.

"Çok berbat bir çıraksın..." dedi. Sesi çatladı. "Ama kovulmaktan yırttın."

Kaan başını hafifçe yana eğdi. Belindeki elleri Gül’ü yarım santim daha kendine çekti. Gül gözlerini kapatmadı, çenesi yukarı kalktı. Dudakları birbirine değdi değecekti—

"YEMEKSEPETİ YANINDA! AKLINDAYSA KAPINDA!"

Boş kovanın içinden davul zurna gibi bir ses patladı; plastik kova sesi ikiye katlayıp çıplak duvarlara çarptırdı.

İkisi aynı anda geriye sıçradı. Gül’ün dirseği kirişe vurdu, Kaan’ın ayağı alt basamağa takılıp sendeledi, sırtı duvara çarptı. Reklam bangır bangır devam ediyordu.

Bir saniye öylece birbirlerine baktılar. Kaan’ın kaşları yukarıda kalmıştı, ağzı yarı açıktı, elleri hâlâ boşlukta Gül’ün belini tutar gibi duruyordu.

Gül dudaklarını birbirine bastırdı, yanakları şişti. Sonra burnundan sert bir nefes kaçtı ve merdivenin basamağına çöker gibi oturup gülmeye başladı.

Önce kesik kesik, sonra katıla katıla. Başı dizlerine dayalıydı, omuzları sarsılıyordu. Tepesindeki kurşun kalem gevşeyip tık diye yere düştü, saçları yüzünün iki yanına döküldü.

Kaan elini yüzüne kapattı, parmaklarının arasından o da gülmeye başladı. Koşup kovadan telefonu aldı, reklamı kapatmaya çalıştı; alçılı parmağı kaydı, reklamın bağlantısına bastı, ses daha da açıldı. "Kapanmıyor bu!" diye bağırdı gülerek, telefonu göğsüne bastırıp hoparlörü boğdu.

Gül elinde boya olduğu için bileğinin içiyle gözünden gelen yaşı sildi. Soluğu kesik kesikti.

"Reklam haklı bu arada," dedi. "Açlıktan bayılacağım."

Kaan telefonu cebine soktu, yerden Gül’ün yeşil kalemini alıp uzattı. "Tavuk döner?"

"Soğansız."

***

Saat gece ikiye geliyordu.

Yerdeki en temiz iki karton kutuyu yırtıp düzleştirdiler, sırtlarını kurumuş duvara verip yan yana oturdular. Dürümlerin kızarmış yağ ve kimyon kokusu içerideki tiner kokusunu bastırmıştı. İki de cam şişe gazoz vardı; köşedeki bakkal kepengini yarıya kadar indirmişti ama Kaan rica edince açmıştı.

Gül dürümün kâğıdını soyarken durdu. Ellerine baktı.

Parmak boğumları, tırnak etleri, avucunun çizgileri alçı ve astar içindeydi. Muslukta yıkamayı denemiş, su değince plastik boya deriye daha beter yapışmıştı.

"Ekmeğe bulaşacak bu," dedi, ellerini iki yana açarak.

Kaan kendi dürümünü poşetin üstüne bıraktı. Kalkıp tezgâhın altındaki plastik kasayı karıştırdı, elinde küçük bir tiner tenekesi ve bir topak beyaz üstüpüyle döndü. Kartonun üstüne, Gül’ün yanına bağdaş kurdu. Dizleri birbirine değdi.

Tenekenin plastik tıpasını dişiyle çekip açtı, üstüpüden bir parça koparıp ıslattı. Keskin koku aralarına yayıldı.

"Ver elini."

"Ben silerim."

"Ver işte. İnat etme."

Gül sağ elini uzattı. Kaan onu bileğinden tutup kendi dizinin üstüne, avucu yukarı gelecek biçimde yatırdı. Üstüpüyü avuç içine bastırdı, yavaş daireler çizerek kurumuş boyayı çözmeye başladı. Başı eğikti; Gül onun boynundaki damarı, kulağının arkasındaki beyaz alçı lekesini, sıcak nefesini çok yakından görüyordu. Avucu bitirince parmaklara geçti. Başparmaktan başlayıp tek tek, tırnak kenarlarını ve boğumların arasını sildi.

İşaret parmağının yanında soğuktan açılmış küçük, kırmızı bir çatlak vardı. Tiner oraya değince Gül nefesini içine çekti, parmakları kasıldı.

Kaan hemen durdu, üstüpüyü çekti. Elini bırakmadı. Gül’ün elini iki avucunun arasına alıp yüzüne yaklaştırdı ve çatlağın üstüne uzun uzun üfledi.

"Özür dilerim," dedi; dudakları parmağa neredeyse değecekti. "Az kaldı."

Nefesi ılıktı. Tiner uçarken deriyi üşütüyordu ama tam o sızlayan nokta ısınıyordu.

Gül cevap vermedi. Yutkundu. Boştaki eli altındaki kartonun kenarını sıktı. Kaan bir kere daha üfledi, sonra üstüpünün kuru tarafıyla o parmağı hiç bastırmadan sildi.

"Öbürünü ver."

Gül sol elini uzattı. Onda çatlak yoktu ama Kaan yine her boğumu tek tek temizledi, kuru bezle kuruladı. Bittiğinde de bileğini hemen bırakmadı; başparmağıyla nabzının attığı ince deriyi bir kere, dalgınmış gibi okşadı. Sonra bıraktı.

"Tamam," dedi Kaan, boğazını temizleyip tinerin tıpasını kapattı.

İkisi de bir süre önüne baktı. Sonra Gül dürümünü aldı, kâğıdını yırttı, büyük bir ısırık aldı.

Kaan gazozların kapaklarını spatulanın demir sapıyla çıt çıt açtı, birini Gül’e uzattı. Şişeleri tokuşturdular.

"Şerefe," dedi Gül, ağzı doluyken.

"Şerefe usta."

Konuşmadan yediler. Dışarıda sokak tamamen susmuştu; yalnız uzaktan, ana caddeden bir çöp kamyonunun kesik geri vites sinyali geliyordu. Kaan son lokmasını yuttu, dürüm kâğıdını top yapıp poşete attı, başını arkadaki duvara yasladı. Gözleri kapanacak gibi oldu.

Gül gazozundan son yudumu aldı, boş şişeyi bacaklarının arasına koydu. Yan gözle ona baktı.

"Yarın sabah sekizde buradasın Kaan."

Kaan gözlerini açmadan gülümsedi.

"Geç kalırsan ortaklığı feshederim," diye ekledi Gül. "Astar kuruyacak, üstüne ikinci katı vuracağız. Kaytarmak yok."

Kaan başını duvardan çevirip ona baktı. Sağ elini alnına götürdü, boyalı parmaklarıyla yamuk bir selam çaktı.

"Emredersiniz usta."