Hüzün Trenleri

Kaç gecenin sonuna erteledim

Kandırılmış, çukurda bekliyor gözyaşlarım

Bu sabah da / Ezanı dinledim

Bastım elimi yarama

Gözlerini düşündüm, ağlamadım

Topraklarımda bahara daha çok var

Beyaz başlı kuşlar avuçlarımda yatıyor

Her dalımda üç beş ceset

İsteme / saçlarına dokunamam

Kırağı düşer kirpik uçlarıma, seni ağlatamam

Kaçıncı doğumu bu hüznün

Bir öğle vakti, dudaklarını dayayıp kulağına

Kim adını koyabildi?

Herkes kadar nedensiz nedenlerim

Sütteki bebekler gibi, sesine aç irkildim

Neden diye sorma

Hiç mi isimsiz acılar yoğurmadı seni

Darağaçlarında hiç mi asılı kalmadın

Aklım bir labirent şimdi

Çağırsan / yolumu bulup kapına ulaşamam

Dudaklarımdan hüzün trenleri geçiyor

Gıcırdıyor duvarda raylar

Şiirlerin yamaçlarında sesim

Biraz sessizlik istiyorum ruhuma

Sal rüzgârı, uçurtmalarım düşüyor