Edebiyat ve Kültür Platformu
Yaşarken Ölmek
Yaşarken Ölmek
Gözyaşlarım ne kadar dürüsttü?
Ölüme ağlarken,
Ne kadar kalmıştı?
Göç vaktine,
Yok oluş çanları çalarken,
Belki bir gülü eline verebilmekti ölmek,
Belki aynı gülün elini kanatmasıydı yaşamak
Bazen çok aşina koynunda yatar gibi,
Bazen çamurdan görünmeyen bir ayna
Ne zaman bakmak istesem,
Kendimi göremem kirden
Belki bir efendiye kul olmaktı ölmek,
İtaatsiz asi bir köleydi yaşamak
Gülerek ele geçiriyor sol yanımı,
En sıcak sözleri ve şiirleriyle,
Ya kahrım...
Sıra dışı insanları taklit ediyor.
Tekrar, tekrar
Belki gözlerine en yakışan sürmeydi ölmek
Ve gözyaşlarıydı yaşamak.
Elim kalbime iltica eder.
Her defasında ince sızısı karışır ezberime,
Sen iyisimi,
Sus pus olmuş bir nakarat koy yerine
Yanarsa yüreğin sularda
Dersin, bir çağlayandı ölmek
Ki çöllerde Leyla yı aramaktı yaşamak.
Ben...
Gri meydanın bekçisi,
Bu pejmürde haliyle
Yıldızları ararken,
Her defasında ay ışığıydı yaşamak,
Ve nihayet anladım,
Yapayalnız ağlamaktı ölmek.
Yaşarken Ölmek başlıklı yazı Sebahat tarafından
13.08.2011 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 8
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.