Yıllar Çoğalır Dostlar Azalır

         Bir yudum alırken rakının ince nefesinden, seni içine alır muhabbetin. Bir yudum daha ve bir duble daha… Çoğalır yanındakiler gitgide. Kardeş olursun anlık bir hevesle. Çatalını batırdığında deniz kenarında oturduğun bembeyaz örtülü masadaki mezene, bir yudum daha almışsındır ince uzun bardağından. Gecenin en tatlı vaktinde, ay ışığının yakamoz yaptığı denize bakarken dalgalanmalar da başlamıştır. Denizin hafif esen rüzgarıyla nemlenen dostlarının yüzleri kızarmaya başlar. Hep birilerinin de burnu kızarır hani o tatlı gülümsemelerinde. Sersemlerken kurulan düşler; yitirilen aşklar kurtarılır, ülke kurtarılır, yaşanan aşklar tazelenir. O gece, her zaman en güzel gece olarak anımsanmaya çalışılır. Anılar tazelendikçe yeni bir şişeyle beraber, eski dostlara kayar akıllar. Unutulanlar, unutanlar akla gelir. Hey gidi günler denir her birinin ardından. Bir kahkaha patlar geçmişin izinden kalanlara. Her yıl da biri eksilir, on kişi başlar, dokuz, sekiz… derken yenileri gelir ama ya sen beğenmezsin yeni gelenleri ya onlar alışamazlar sana. Neden denir, nerde o eski bayramlar diye? Onun gibi beğenilmez yenileşen hayatlar. Bir kez kurdun mu o kusursuz masayı, hep devamı gelecekmiş gibi gelir. Sandalyenin şekli bile kusursuz olabilir, herkesin yeri bellidir zaten. Her zaman bir sandalye fazladır, bir çatal fazladır, bir bardak kapalı bekler masada. Bütün kapılar açılır gecenin sonunda. Yoldan geçen hiç görmediğin yüzlerle paylaşırsın mutluluğunu, hüznünü. Ama bilirsin belki bir daha hiç göremeyeceğini o yüzü. Sokakların tozunu yuta yuta tutarsın evin yolunu. Yalnızlık baş götürür yatağında, birden uyuyakalırsın üzerinde elbiselerinle. Sabah uyandığında normal hayatın devam eder, bir daha istersin aynı geceyi ama bulamazsın. Her geçen gün masadan eksilir dostlar, yapbozun parçalarını toplayamazsın.