Sekine...

Yıl bin dört yüzyıl önceydi 
Ay, koyu lacivert bir gökte 
Pırıl pırıl bir elmas gibi 
Işıyordu… 
… 
Dizüstü oturmuş bir sahabe, 
Sesiyle ufukları kanatlandırıyor 
Ak bulutları yere ağdırıyordu 
Sesi ise ak kuğular gibi… 
Gökleri aşıyordu… 
… 
Atı ağaca bağlıydı sahabenin 
Nefsini irade ağacına bağladığı gibi… 
Arada bir beyaz atı şaha kalkıyor 
O sevgili insan bu hale, 
O muhterem şaşıyordu… 
… 
Arşa yelken açmış kalbiyle 
Kendinden geçmiş okuyordu Kuran’ı 
Etrafına toplanmış melekler 
Dinleyip, seyrediyordu o anı 
… 
Adam susunca atı sakinleşiyor, 
O okudukça at şahinleşiyordu 
Bu hal birkaç kez tekrar ediyordu 
Sonunda Kuran’ı yarıda bırakıyordu 
… 
O gecenin sabahında 
O kutlu insan Nebi’ye gitti 
Nebiler Nebisi tebessüm etti 
Ve o sahabeyi tebrik etti… 
… 
“Korkulacak bir şey yok, 
“Sekineydi o…” dedi… 
“Eğer sabaha kadar okusaydın Kuran’ı, 
Melekler seni dinleyecekler, 
Asla unutamayacaklardı o anı…” 
… 
Km–200607