Kaldýrýn bu sevimsiz kýþ örtüsünü üzerimden. Ya karla neþelensin soðuk ya da bahar dokunsun üþüyen yüreklere.


Kýþ mevsiminin henüz ortasýndayken tüm hüzünler beni ziyaret ediyor. Özlem bir yanda camý týklarken, puslu hava iç sýkýntýma sýrýtarak eþlik etmekte. Açýlmak istemeyen göz kapaklarým, dinlenmek istemeyen beynimle kavga halinde. Kýþ uzun daha... Ne çok yoruyor karanlýk havalar ruhumu.


Hüzzam makamýnda demlenmeye baþlamýþsa ruh; coþkulu mavi bile hüzün taþýr yüreðe. Bu aralar kýþ mevsiminin de içini boþaltmýþlar þair! Þaþýrmýþ hangi duyguya hizmet ettiðini. Ýki kiþilik yalnýzlýk kazanmýþ þeytanýn soytarýsý olma unvanýný. Bir tek gözlerin doðruluðunu deðiþtiremediler. Bir tek onlar kaldý gerçeði haykýran. Acý da olsa...Hep derim ki: Süzeceksin karþýndakinin davranýþýný hayat tecrübesi süzgeciyle. Anlayacaksýn dudaktan dökülenlerle gönülden dökülenlerin ayrýmýný. Susacaksýn sonra... Býrak kandýrdýðýný sansýn yaþam seni. Sen farkýndalýðýnýn farkýyla nefes alacaksýn.


Bazý günler, karanlýk havalara tutsak ruhum belli belirsiz mýrýldanýr:

siz!
ne zaman ruhuma e þ t i n i z
baharýmý müjdeleyen c e m r e y d i n i z…


Susmalýsýn sevgili ruhum! Daha çok var aydýnlýðýna.


Güneþi batmayan doðular ve içimizde haykýran doðrular. Doðanýn gizeminde ve “insan” olmanýn asaletinde gezinen umut renkli ýþýklar. Her bir ýþýk hüzmesi haykýrýrken beni, seni, hepimizi; çoðalýr ben yaným. Zamansýz yeþerir bir erik ve aþkýn mayhoþ tadý sarar ruhumu. (Halâ susmalýsýn sevgili ruhum! Daha var aydýnlýðýna.)



Kýþ geldiðinden beri kendimi dinleyemiyorum. Suskunluðumda yoðuruyorum günleri ve geceleri. Tüm bu sessizlik karmaþasýnda, sessizliðime uygun adýmlarla akýp gider yolcu ömür. Ben ise; sessizliðimin biriken çýðlýklarýný topluyorum dere kenarýnda. Durgun sularýmýn serinliðini içiyorum kana kana. Bilirim ki kýþ mevsimi, karlar serbest kaldýðýnda bir sevgili.