Alamet

Ne zaman ne mekân ve insan en ziyan

Tehlikeli cümleler kurdum

Asılsız ihbarlarda dolaşan

Semaya asılan ellerim

Gözlerimde biriken tuz

Titreyip sarındığım gece

Ölü seviciyle yer değişen adım

Soruyorum günlerdir

Etindeki tümörle

Bir insan kaç defa ölür anne?

Ayakları altında cennet yatan insan

Kara kalem duruşlarda

Bir gün daha geçer

Ömrümde azalırsın

Her sabah devrilirken üzerime

Can çekişir içimde bir serçe

Suretimi göreyim

Bir ayna ver ellerime

Son kez bakayım lal dudaklarıma

Sonra ölüm ihanetti bana

Ben seni sevilmeden sevmiştim ya

Yaşadıklarının ardında duramayan insan

Geceden daha karanlık bir siyah var bilmediğin

Sana ait ne varsa unutursun

Döner ekseninde yorulursun

Efkârın selamlar yerlere eğilerek

Siyah pelerinli göz kırpar gülümseyerek

Daha afili bir yalnızlık için

Faili meçhul bir kurşunla vurulursun

Cehenneme hüküm sürdüren insan

Hiç kimse senin düştüğün kadar düşmedi

Ve yücelmedi senin kadar

Ömrünün sebebi olmak için yaratılırken ben

Tek senin için, hep senin için

İtildiğim mezardan daha sessizim

Ki az daha beklesen, solgun bir karanfil

Ellerimde yeşerecekti

Ömründe azalırken ömrüm

Kıyametimin son alametisin şimdi