Gün Dönüyor Yine

aynı göğün yüzüydük

şimşek şimşek yarılırken bulutların kabaran  sancılarında

bir tek dalgalar yoklardı kulaçlarımızı

çarşaf denizlerin uykusunda

çiğneyip geçerken çukur kaldırımları

savruluyorken üzerimize kirli bahçelerin portakal çiçekleri

dere yataklarındaki pembe zakkumlara dokunurken anladık

derimizi  kabartan ihanetleri

ve bilirdik ki biz

çoğullaşınca düşler

filizler toprağa sürülürdü

yırtılınca mavi

gri dumanlar çekilr

tomurcuklar çiçeğe yürürdü

kırılırken körpe bir dal

içine akarken kesikleri

cebelleşiyordunuz bir çamur arenasında    

çoktan kirlenmişti çocukluğunuz

nikotin bileşenli anason kokularınıda

oysa elleriniz en çok  yüreğimiz kadar uzaktı gövdemize

ve hala çaylarımızda eriyordunuz şekerimizce

yüreğimze depremlerle iner

ve biz gibi yığılıyordunuz topal  taburelerimize

lambaların ışığı güne devrildiğinde

bir gece  vardiyasında uyku kadar hayatken gözlerimize

denizlerimizde bir palet bile değildiniz

yüzümüze kehanetler çarparak gittiğinizde

sırtınıza ünlemler sıkmıştık

acıların militan kimliğinde

balçık kokuyordu yüzünüz

kir pas içindeydi anlınız

ve

makiler kadar bodurdu ütopyalarınız

bak gün doğuyor

gün doğuyor yine

bir çocuk telaşında

bir anne şefkatiyle

ve biz yürüyoruz

utancınızla büyüyor gün    

tozuyorsunuz kösele çarık diplerinde

süpürüyoruz gölgenizi

süpürge saçlı çalı diplerine

hasan polat/anamur