Gün Dönüyor Yine

aynı göğün yüzüydük

şimşek şimşek yarılırken

bulutların kabaran sancılarında

bir tek dalgalar yoklardı kulaçlarımızı

çarşaf denizlerin uykusunda

çiğneyip geçerken çukur kaldırımları

savruluyorken üzerimize kirli bahçelerin portakal çiçekleri

dere yataklarındaki pembe zakkumlara dokunurken anladık

derimizi kabartan ihanetleri

ve bilirdik ki biz

çoğullaşınca düşler

filizler toprağa sürülürdü

yırtılınca mavi

gri dumanlar çekilir

tomurcuklar çiçeğe yürürdü

içine akarken kesikleri

cebelleşiyordunuz bir çamur arenasında

çoktan kirlenmişti çocukluğunuz

nikotin bileşenli anason kokularında

oysa elleriniz en çok yüreğimiz kadar uzaktı gövdemize

ve hala çaylarımızda eriyordunuz şekerimizce

yüreğimize depremlerle iner

ve biz gibi yığılıyordunuz topal tabureleri

 lambaların ışığı güne devrildiğinde

bir gece vardiyasında uyku kadar hayatken gözlerimize

denizlerimizde bir taka bile değildiniz

yüzümüze kehanetler çarparak gittiğinizde

sırtınıza ünlemler sıkmıştık

acıların militan kimliğinde

balçık kokuyordu yüzünüz

kir pas içindeydi yarınlarınız

ve kavaklar kadar çıplak
makiler kadar bodurdu ütopyalarınız

bak gün doğuyor

gün doğuyor yine

bir çocuk telaşında

bir anne şefkatiyle

ve biz sizsiz yürüyoruz

utancınızla büyüyor gün

savruluyorsunuz

tozuyorsunuz kösele çarık diplerinde

süpürüyoruz gölgenizi

Hasan Polat / Anamur