Nüveyra

sen parlak bir kırmızısın

ıslak kaldırımlarda seksek oynayan

saçların rüzgârla gizli bir aşk yaşıyor

saçlarından yetmiş bin simurg havalanıyor

terütaze laleler doğuyor orada aniden

hangi çağın yangınından düşüp geldin

küllerin hâlâ sıcak

yangınlara mahsus soluk bu sendeki

uçurumlara mahsus bakış bu sendeki

bu ne füsun bir felakettir

güzelliğinden şem-i şebistan damlıyor

ve akşamın çıraklığı

ve gözlerindeki ışığın öğleyle çarpışması

hangi yıldızın sunağında yıkandın

gözlerin hâlâ efsunlar yakıyor

gözlerine bakıyorum

yollar kader serasına uzanıyor

hangi kapıyı çalsam sen açıyorsun

hangi gurebaya el uzatsam

gurbetin dökülüyor avuçlarıma

sanki her mevsim sende kalmış bahar

kahveyi senin gibi şekersiz içiyorlar

yağmuru senin gibi ıslanarak seviyorlar

şarkıları senin gibi hicazdan dinliyorlar

faniye tabi bir şuur bu sendeki

çaylara müstakil bir dirim bu sendeki

fezanın en parlak ayaları yüzünde

salkım salkım kayıp sanılan hitap sende

çocukluğumun boynu eğiliyor Nüveyra

en berrak suların rengi soluyor Nüveyra

göğün dövmeleri hâlâ kirpiklerinde

pencereleri içe doğru çoğalıyor

aşağısında bir şair gölgesini şiirle suluyor

gök tutuştu külten saray

manzumeler uçuştu gülden alay

masallar hıçkırdı takvimler aktı

haydi nurunu çıkar huzura

ebem kuşaklarını ser sahneye

boşluk patladı/ bir uzlet parçalandı

bir karanlık uçurum yarıldı desinler

_boran