Bedel

anlamıyorlar ki ben bir harf lekesiyim

yara kelamın kıblesidir

hüzün Allah’ın merhameti

melalimdir beni ayakta tutan

yıkılan bir duvarın hıçkırığıyım

bilmiyorlar ki ben bir harabeyim

dirilirsem eğer şiir ölecek

sözcükler berelendikçe güzelleşir bunu bilirim

gövdesi tam olanın

gölgesinde tek bir dize bile konaklamaz

arsız bir imge gelir

durmadan kapıyı çalar

bir korku gibi sızar içimize

üstünde siyah bir fistan

elleri bir dilenci kadar ısrarcı

gülüşü jilet kesiği

bakışı idam uykusu

birisi aşk diyecek

birisi öperek öldürecek

şiir yoksa eğer seni kim böyle sevecek

hüznü örgütleyen bir leyl

bayrak dikti kalbime

faili ayan bir cinayet işledi zaman

deliller hâlâ atıyor içimde

içimdekiler topluca göç ediyorlar

korkuyorum kalbim öğrenirse yaşamayı

ölüm küsecek, ben iyileşirsem şiir ölecek

dünya bir cümledir

gelmeyecek olanın

gitmeyecek olan yasıyla kurulan

bu ne büyük kalabalık

ne derin bir azlık

esmer bir yalnızlıktır şiir

kır çiçeklerinden ödünç alır elasını

süslemez kendini

bir lav lalesi gibi bekler sırasını

ve dalına tüneyen kuş

kafes tanımaz hüzzam

uçarsa hatırası kalır bir gün

kim rüyasını ona emanet ederse

uyanınca hafifler

kim göğe dost olursa

yeryüzü onu incitmez

yaşamak cehenneminde yanmaya razıyım

su uyur da kanımızdaki sarmaşık uyumaz

bir mısra daha yazsam üşüyeceğim

bir kelime daha sevsem öleceğim

eğil ey kalbim

kendi yalnızlığının önünde eğil

biz iyileşirsek eğer

o gerdanlık kopacak

hayat çıplak ve çirkin kalacak

!

_boran 

...