Nifas

üşümek sadece tenin değil tarihin de işidir

yaslanıp ak saçlı bir dağın sırtına

adabınca seviştiğin ümmi bir yalnızlığın içinde

silinen bir nesh gibiydi her şey

senin de titriyor mu içinden iç geçişlerin

senin de daha sahih duruyor mu uzaktan imanlı gülüşlerin

sanırlar ki her uçurumun dibinde

yumuşak bir yastık bekler intiharı

kimse yere çakılmaz!..

aşk dediğin bir şehrin bütün ışıklarını yakar da

gelip kimsenin sigarasını yakmaz

raydan çıkmaz hiçbir tren

hiçbir yolcu yanlış peronda kimsesizliğine sarılıp uyumaz

çocuklar ağladığında gökyüzü utanmaz

gözyaşlarını bir özür gibi boşaltmaz üstümüze

sanırlar ki yüzyılları içine çeken kanatlar dönüyor dünya

senin kirpiklerinde asılı kalmış yokuşlarda yorulsa

senden başka gökyüzü bulsa oraya uçmaz

sümbüllerin sevinci sende, bende kül ve keder

bir ben sevda yetimi bir de şu yaprağı dökülmüş çınar

kaç kez alnından öptüm

hem buluttun hem yağmur hem gökyüzü hem bahar

yüzünü bir kalıp gibi döktüm kelimelere

genzimi sıkan naf kokusuna

ne bir teselli Baki’nin gazelleri ne Kafka bir çıkış

gonca katilleri tetikte

"gel öl" diyor hâlâ eğri eğri kokan bir rüyada

bir sevgiliyi taşrasına basarken saatler

neye kokar yaseminlerle zambaklar

neye salar ruhunu uzaklara

sanırlar ki ölüm gelse nefesinle havlu atar

herkes kendi kaderini

geceye sürülmüş atlar gibi tartmakta

birinin cenneti diğerinin cehennemine komşu

birinin bengi dönüşü diğerinin semasına uzak

sanırlar ki yükünü göğe fırlatmış bir ah

kıta kıta dolaşır da gelip yüzüne konmaz

yüzündeki yüzümü tanımaz şiir

bir denizin iç çekişini duyan taşların

yosuna sarıldığı yerde de okunmaz şiir

ve bir sabah genişleyen kollarından

yeryüzüne kızıl taneler saçtığında güneş

bir zalim kışın şakağına silahını dayadığında

kuşların boğazında yeniden kurulmaz dünya

_boran