Elmira

...

Mevsimler aralanıyor 

Çekip giden an gibi yaralanıyor

...

Yavaş yavaş kuruyan kan gibi

Dalda varak  zeminde kayrak gibi

Lanet olası bir ağıt sökülüyor köklerinden dilin

Halka halka dağılmış 

Meydan meydan yağmalanıyor

I

Lahit taşlarının serinliğine mi bulaştı ellerin

Nedir bu tipi yâr

Nedir bu nefesimin kıyısına işlenen dantelalı kar

Güneşe çentik atmış fermanınla 

Kendini iliklerine kadar üşüyen bir şiirin penceresinden asıyorum

Yaşama hakkını saklı tutarak 

İplik iplik sallanıyor

II

Ah o aynaları ters yüz eden nazar

Çılgın bir dağın tepesinden düşen ihtiras

Çatık kaşlarında slogan türküleri 

Yüzünde bir cinayet provası

Azrail’den icazet mi almış gözlerin

Acıya kutsanmış memleket yarası bu yâr

Tutanağıdır temyizsiz dosyaların

Kudüs kadar yalnız

Kuru bir toprak kadar kımıltısız

Kendi sessizliğine terk edilmiş

Antik harabeler kadar zararsız 

ve uğraksızdır anla

III

Gittikçe uzuyor satır araları

Gittikçe çoğalıyor tekil sızlanmaların omuz kavgaları

Tüm günâhlar beni okuyor

Çünkü her günâhın sebebi milâdı sen kokuyor

Yağmurlar yağmaz, tohumlar uyanmaz

Yirmidört saat namlunun ucundaki bekleyişlerin

Emir kipine amade

Tek bir kurşun hariç

Boşalmak için can atıyor

IV

Çıplak gezmeyi seven alfabelerin

Fotojen kararmaların

Kıran kırana geçen zamansızlığımın

Dört nala koşan atlarıyla

ve de tek nefeslik bir averajla

Issızlar konağına en önde gidenlerdenim

Acıkan kanımın her damlasında kendimi

Özleminle doyuruyorum

Adınla büyümezmiş öyle mi

Ya’sinlerin yıkadığı şafak

Nemrut’un dağlarını kabartıp da birgün

Ateşe muktedir güllerle 

Bakıp bakıp dudaklarından 

Üşümezmiş öyle mi

VI

Üşüyorum sevgili

Şimdi sana taşralı bir şehirden hicret eden kuşların

Kanatlarından yazıyorum

Geri dönmeye cesaretim yok!

Bir fatiha ısıtır beni 

boran

...