Eşkal Kölesi

suyun kokusuydu

ah bilmiyordu

neyin felsefesiz kokusuydu

kâh ,zamansız ve üryan

kâh, dumansız ve zindan

bir ihtilal değirmeninde

göz altında eşkal kölesi

kah bir rüyaydı

uyanınca yanağından öptüğüm

renklerin darasında gökkuşağı

yarasına şifa diye sürdüğüm

eşsiz bir siyah kadar ağır

bazen de gölgeleri budayan bir deli rüzgâr

sevdası papatyaların kanunda

sevse de sevmese de cezası aşikar

küle kadardı mabedinde rengi

iki damla ateş iki damla vira isyan

ağlatırdı limanları

meçhul bir gezintiye çıkarırdı

melâlinde tutuşan gemileri

feryadı dalgalara dokunan bir acı hatıra

ağlatırdı nice güneş nice ay düşüren geceleri

kireç kokusu sinmiş duvar diplerinde

bazen de bir beyaz çığlık

yersizdi

tarifsizdi

sol minörde köz ziyafeti

her harfini

nefes nefes çaktığım göğsüme

kâh, inzivada sahra hamağı kalbin

viranesinde bir garip avare

s’ustan kovulmuş bir meczup gibi yaka paça

tavrıyla kumları paralatan

her çölün biraz soluduğu

zamanın kör tutkusu

ah bilmiyordu

hangi yolculuğun boyuydu

ah işte oydu

saçları kelebeklerin avlusu

ruhu kanatlarla doluydu

gözleri bir deniz ötesi

gözleri göğün çocukluğuydu sanki

henüz kirlenmemiş bir saflıkla

dünyaya bakıyordu.

_boran