Leylan

oysa her seher

yüreği küçürek bir adam gibi gibi terkediliriz

el değmemiş toprakların kucağına

inancını kaybetmiş turuncu rüyalarda

bir maşuka gibi

dört harfli bir ıssızlığın ortasında idam ediliriz

saçların akla ziyan bir başkaldırı

yüzün nergis sarhoşluğu

bakışın sonsuz bir ihtimal denizi

bir şimşek hızıyla fırlat beni bulutların üstüne

Azze!

çünkü biz;

şakağındaki çizgilerde orak yemiş birer ey ve ahın zamirleriyiz

hangi zümrüt nesnelere el atsak

orada bir şiirin dudakları kanar

ömür dediğimiz o büyük gurbette

ne de olsa "biz" hatası çok

şeddesi güçlü bir drama yazılmaya başlar

yığınlarla yükselir

içimizdeki yangının güvercinleri göğe

kızıl bir batışın elbiselerini giyerken anlarız bunu

senin için Azze

"milattan önceki devirlerin satır başlarından

bir efsaneyi çalabilir

asırlık bir yorgunluğu kuşanıp bileğine

samanyollarını yerinden koparıp yollarına sere bilirim

gök patlamasıyla tebdili divane

lekesiz gülücükler akıtabilirim avuçlarına"

ah Azze!

Mecnun’un çöle düşen gölgesiyle ekinlerin bakışları körleşir

zümreler arası duraklarda bir köle can verirken

senden millerce an uzakta ezelî bir yokluğa sığınıyorum

bedevi bir öksüzlüğü sırtıma yük ettiğimden beri

içimdeki o çaresiz ve o susuz sevinçlerle

tescili olmayan çığlıkların arafında

ölümün soğuk yüzüne bakıp bakıp iç çekiyorum

muallakta sallanmış

kendi canına kıymış bir şairin anlaşılamayan vasiyetiyle;

"aziz beyefendiler

ve kendine yabancı hanımefendiler!

arkanızdaki o rampa kalabalığıyla dilediğinizce haykırın

kimse dokunmaz artık sizin söz mönünüze"

oysa her seher

bakır rengi yapraklarını döker dallar

bilirim, her gün doğumu bir leyla daha darağacına gider bu coğrafyada

p’aklanacak bir yer,

yanacak bir ciğer kalmadığında!

...