Miadı Doldu Artık

Her soluksuz kalışım

İzdüşümüdür kırık dallarımın.

Bir çiçek, bir çiçek daha,

Bak, solup gitti avuçlarımda.

Nasıl mihenk taşı ise

Yeşil, tabiatın;

Mavi idi rengi

Görmeyi çoktan unuttuğum

Pırıltıların.

Küf kokuyor

Tüm kırılganlıklarım.

Ve mistik bir dünyanın

Saltanatını sürerken

İronik hayaller uçuşmakta

Adeta kapılmışçasına

İmkansızlığın kıskacına.

Yokluğunda mutluluğun,

Nazire etmekte hüzün

Belki de peri padişahının emrinde

Tüm ameller.

Sorular yersiz,

Ola ki cevaplar belirsiz.

Niyetler nöbette,

Çoktan hükme vardı gönül

Sevginin eşliğinde.

Küçük bir tebessüm yüzlerde,

Daha ne ister insan,

Var mı bundan büyük ihsan.

Zamanı geldi işte,

Pırıl pırıl gökyüzü,

Bir gün bir gün daha;

Miadı artık doldu

Kefaretini ödeyen hüznün.