Metafor

.

Düşlerle  boyalı bir saraydır hayat

İçe dönük sesler büyür mahzenlerinde

Yanık  bir  gül hıçkırığı bozar ahengi

Görünür güneşin yasak yüzü

Ve musallaya  yatırılır kalpler

Kaffareti  kıt  bir cehaleti kuşanırken insan

K/açtığı  kitaptan  sorumludur  her  can

Ağlamaklı  bir  iç borçtur  artık hayat

Kovulan bir kavmin hüznü ile yaşanır günler

Ve vakitsiz kirlenir yüzler

İsyanın mürekkebini emerken kalemler

İrili ufaklı taşlardır kelimeler

Bir  tutam  güneş  serpilir karanlıklara

Yavan  kalır  dildeki  her slogan

Ve kırılır ağızlardaki mühürler

Hayatın çapraz sorgusunda yorulurken insan

Her  gömlek  Yusuf’un  bir yankısıdır 

Gecikmiş bir mektup yazılır bugüne

Kaybolur ruhlardaki huzur tomurcuğu

Ve kefenin yırtığından düşer umut

 

Vaktin  kefenini biçerken  yarın/sızlar

Ölü  doğmuş  bir hayatı yaşar  insan

Dumanı kalbe çöker erguvan yangınlarının

Dil  figüranlaşır  yürek konuşur

 Ve  hızlanır  sükunetin adımları

. . .

 .

.