Susmalı Mıyım Hiç Sanmıyorum...

O kadar da tasalanmamalı ve kaale almamalı yansıyan görüntüleri. Çoğu nasıl da silik ve yüzsüz lakin. Yüzsüz ve teferruatı olmayan nicesi.

Ya da altındaki boşluk, en az seyrelmiş umutların karanlığı kadar.

Karanlık sadece anlık bir tezahürü duyguların. Mühim olan ebedi karanlığa mahkûm olmamak. Varsın ışık sızmasın perdeden, varsın bulutlansın gökyüzü, içindeki ışık yandıktan sonra ne önemi var ki.

Sızladı yine yürek. Duydum sesini sessiz yüreklerin. Ah, benim bitmek bilmez avaz avaz bağıran deli gönlüm. Ne vardı ki bu denli enginlere sığmayacak.

Sözüm sana ey yabancı. Kıyıda köşede kim varsa, sözüm size. Ve sözüm size masumiyetini hala saklayan kim ama kim varsa.

Ergen düşlerin yegâne temsilcisi, bitmek bilmez isteklerin dinmeyen fısıltısı…

Susmalı mıyım, hiç sanmıyorum…

Farklılığın farkındayım. Farkındalığın hükmündeyim. Hükümlerinin esaretinde kim varsa çıkmasın yoluma.

Suskun düşlerimin habercisi yüzüme yansıyan. Ödenecek bir kefaretim asla yok. Kefilim aslıma ve kefilim yüreğime.

Ya, sen?

Ya, siz?

Umurumda mı…

Sevgiler perakende, umutlar ipotekli, saygı ise kayıplarda. Ya, yürekler…

Toptan aldım yükümü. Öylesine hafif ki ruhum. Öylesine çağlamakta ki duygularım.

Detaylar ayrıntılarda gizli olmadı mı hep. Lakin genel kabul görmüş kuralların bıraktığı bir tortu dibe çöken. Ve karanlık kuyunun en dibine çöreklenmiş onca duygu.

Ne bir düşüm ne de bir yankı.

Ne bir yanılgıyım ne de dibe çöken bir tortu.

Issız bir vahanın tam da ortasında ve bir o kadar kalabalık…

Nasıl bir çelişki ise. Lakin bu tezatlık olmadı mı hep beni ayakta tutan.