Külistan Düşleri

Bir heykel kadar başına buyruktur insan

Yanık fısıltılar saklar yivli yalnızlıklarında

Gövdesine gömülüdür tutsak rüzgârlar

Her mezar iştahla emzirir geçmişi

Ve en doğal manzaradır yaralar

Her insan içinde duyar sur’u

Elindeki kanlı bıçağı bırakır zaman

Fincanın dibinde kalır hatırlar

Başlar döngüsel temizlik

Ve kurşunların  sesine tüner kuşlar

Parantezi açık kalmış bir hayatı yaşar insan

Emanettir sarmalanan her nefes

Sazın kopuk teline küsmüştür melodiler

Yamalı keşkeler eşer gecenin kabrini

Ve küllere karışır közler

Kuyulardan fışkırır eti yenmez cümleler

Yeryüzünün cinneti bulaşır şiirlere

Sinsi tezgâhlarda satılır sahte  taçlar

Pusularda gezinir hayat

Ve kendi filizine dadanır ağaçlar

Sisi dağılırken ufukların

Yıldız kaymadan direnir geceye

Bir fotoğrafın sessizliğine dalar gözler

Diner suların harareti

Ve kabuk değiştirir harfler

.

.

.

.