Yenilgi

Tılsımlı bir gecenin

Yadsınamaz varlığı

Kendimle baş başa kaldığım.

Döngü aynı,

Düşler yasaklı

Ritmi bozulmuş

Ahengi allak bullak

Sanrılarla dolu

Korkulara tuzak.

İhtiva ettiği

Zaman kayıp giderken

Ne varsa yaşanmış yeknesak.

Sahipsiz kalma dürtüsü

Sevebilme güdüsü

Eşlik eden

Uzağında tasavvur edilenin

Ötesinde bir dünya

Sızıların kaynayıp gittiği

O gönül yarası.

Sakıncalı bir o kadar

Uzağında kalmak

Nasıl da yaralar…

Süzgecinden geçerken yılların

Top yekûn ziyan ettiğim

Değeri değişmese de

Ne varsa bildiğim.

Depresif duygular

Melankolik o devinim

Biraz da zafiyeti

Muteber ve yakınında

Bir yandan sakladığım

En derinde.

Seyrelti halinde

Gözümün önünden tüm geçen

Baş başa kaldığım

O yenilgi

Ve ıssızlığında

Olabildiğince müphem.

Mümkün olsa

Durmazdım bir dakika

Korkulardı belli ki

Beni benden eden

Ve sırra kadem basan gölgem.

Nihayetinde ve hedefinde

Sonun başı idi belki de

O tuhaf ve anlamsız ikilem.

Kırılan aynalar

Bakmaktan korktuğum

Görüp göreceğim

En mutlu rüya

Pembe bulutlardı

Başımda nöbet tutan.

Ana, zamana sığdıramadığım

Ne varsa.

Niyetler belli idi en baştan

Ellerimde iken

Avuçlarımdan kayıp giden.

Zehir olsa da hayat denen

Değişmem o rüyayı

Kahramanı olduğum

Uğradığım onca yenilgiye rağmen.