Kendimle Karışığım

Sessiz bir gürültüyle yıllardır inliyorum

Hayâl esintisinde titreyen kalp ışığım;

Gönül mahzenimdeki sükûtu dinliyorum

Bir temâşa kopar ki, kendimle karışığım.

Seyrederim aynada ömrümün sûretini

Aks eden her hâtıra boynumu eğer durur.

Üstte kayıt altında aynaların metini

Yalandan yansımama hâkikat değer durur.

Her gece bir hikâye yazılıyor duvara

Her sabah rüyâsını görüyorum kaderin;

Ve, her gün batımda beynimi delen nârâ

Toprak haykırır bana, işte burası yerin!.

Anlatmak kabil değil, izâha varmaz dilim

Zamanla düzelmeyi, hangi zamana kursam

Bir beden arasında iki benle çevrildim,

Bir ân kudret verilse,  bir ân beni durdursam!

Diyeceğim kendime; Bu ilk ve son geçişin

Mâzi olacak günün, peşinden akıp gitme.

Kaç baharı tüketti, kaç gül soldurdu düş/ün

Yaz aklına, yazını sonbahara çiğnetme.

06 EYLÜL 2014